Alle soorten › Trogonachtigen
Trogonachtigen | Trogoniformes
Trogons | Trogones | Trogons
Vogels van bos met een gedrongen romp, een grote kop op een korte hals en een lange, recht afhangende staart met brede, vierkant eindigende pennen. De snavel is kort en breed met een wijde bek en fijn getande snijranden, omgeven door borstelveren. De voet is heterodactyl: de eerste en de tweede teen wijzen naar achteren en de derde en de vierde naar voren, een stand die bij geen enkele andere vogelgroep voorkomt; de poten zijn klein en zwak en dienen alleen om rechtop stil te zitten. Verplaatsing gaat vliegend, in korte, snelle vluchten waarbij insecten, rupsen en kleine vruchten al fladderend van blad of tak worden geplukt. De huid is opvallend dun en de veren zitten zo los dat ze bij vastgrijpen in bosjes loslaten. Er wordt gebroed in een holte die de vogel zelf uitknaagt in vermolmd hout, een boomtermietennest of een wespennest, zonder nestmateriaal, op enkele ronde, ongevlekte eieren. De orde telt een enkele familie met een tropische verspreiding over drie werelddelen. In de Andes en aan de westkust komen achttien soorten voor, van de trogons van het Chocó en de Amazone-aanloop tot de quetzals van het nevelwoud op de Andeshellingen.
Families in deze orde
- Trogons | Trogonidae18 soortenIn deze gids komen achttien soorten in twee geslachten voor: de trogons en de quetzals. Ze leven in vrijwel elk bostype, van het droge bos van de Tumbesregio en het natte laaglandbos van de Chocó en de Amazone-aanloop tot het nevelwoud van de Andeshellingen, waar de quetzals het talrijkst zijn. De romp is gedrongen, de kop groot en de hals kort, en de vogel zit lang rechtop en vrijwel onbeweeglijk op een tak in de middenlaag, alleen de kop draaiend; vaak verraadt eerst de reeks holle of blaffende roepen zijn aanwezigheid. Insecten en vruchten worden in een korte fladdervlucht van blad of tak geplukt. Bij de mannetjes zijn kop, borst en rug metaalgroen of blauwviolet en de buik rood of geel; die glans komt van de veerstructuur en niet van pigment. Het patroon aan de onderkant van de staart verschilt per soort en is een belangrijk determinatiekenmerk. Bij de mannetjes van de quetzals zijn de bovenstaartdekveren verlengd en reiken ze tot aan of voorbij de staartpunt. Het nest is een uitgeknaagde holte in vermolmd hout, een boomtermietennest of een wespennest, met twee of drie ongevlekte eieren.