Alle soorten › Zangvogels › Graszangers › Socotragraszanger
Socotragraszanger | Cisticola haesitatus
Socotra Cisticola | Cistícola de Socotora
De Socotragraszanger is de eilandneef van de graszanger en komt alleen op Socotra voor, waar hij vooral laag zoutminnend struweel langs de kust bewoont. Lange tijd als ondersoort van de graszanger beschouwd, wordt hij nu als aparte soort erkend; de wereldpopulatie telt slechts enkele duizenden vogels.
Geluid
Een herhaald, droog tsik of tsjip, deels in een korte baltsvlucht laag boven het struweel, en een droog ratelend getjirp bij onraad; minder opvallend dan de zang van de graszanger.
Opname: Phil Gregory — CC BY-NC-SA 3.0 · omgezet naar mono · xeno-canto
Herkenning
10–11 cm. Lijkt sterk op de graszanger: klein, gedrongen, met een korte, afgeronde staart met donkere vlekken en lichte toppen. Bovendelen grijzig zandbruin met donkere strepen op kruin en mantel, iets minder warm en contrastrijk dan bij de graszanger; stuit roestbruin. Onderdelen wit met beige flanken. Snavel relatief lang en fijn. Seksen vrijwel gelijk.
Verwarringssoorten
De incanagraszanger (Incana incana) is groter, effen grijs zonder strepen en heeft een veel langere staart. De graszanger (Cisticola juncidis) komt niet op Socotra voor. Doortrekkende rietzangers (Acrocephalus schoenobaenus) zijn groter, met een opvallende lichte wenkbrauwstreep en een langere staart.
Leefgebied
Laag, dicht dwergstruweel op slib of zand, met de hoogste dichtheden in zoutminnende kustvegetatie met Suaeda en verspreide tamarisk; daarnaast grazige vlakten in het binnenland en het Ma'la-plateau op ongeveer 650 m, met een enkele waarneming tot 850 m. Eet kleine insecten.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de leefgebieden van Noord-Afrika en het Midden-Oosten.
Verspreiding en trek
Endemisch voor het eiland Socotra (Jemen), waar hij verspreid maar plaatselijk voorkomt in de laaglanden langs de kust en in het binnenland. Komt nergens anders ter wereld voor.
- Wintergast (ca. apr–sep)
- Doortrek (mrt–apr, okt–nov)
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in het lage zoutstruweel langs de kust bij Hadibu, Qalansiyah of de lagune van Detwah: luister naar het droge getik en wacht tot een vogel even op een struikje gaat zitten.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd, met een geschatte populatie van ongeveer 9000 vogels in minder dan 100 km² geschikt leefgebied. Aanleg van wegen en bebouwing in de kustzone en op de vlakten kan het leefgebied aantasten.
Wetenschappelijke naam
Cisticola haesitatus | (Sclater & Hartlaub, 1881)
Sclater & Hartlaub beschreef de soort in 1881 als Drymoeca haesitata; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Cisticola werd in 1829 ingevoerd door Kaup. Cisticola is gevormd uit het Griekse kisthos 'cistusroos' en het Latijnse colere 'bewonen'. haesitatus is Latijn voor 'aarzelend', van haesitare 'aarzelen, haperen'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Socotra in Jemen.