Alle tien Sarracenia-soorten in deze gids kunnen onderling kruisen waar hun groeigebieden overlappen, en dat gebeurt in het wild opvallend vaak — op sommige groeiplaatsen in het zuidoosten van de Verenigde Staten is een zuivere oudersoort moeilijker te vinden dan een hybride. Negentien van die kruisingen hebben een eigen wetenschappelijke naam gekregen. Hieronder staan ze allemaal, met een korte beschrijving van het uiterlijk en, waar een betrouwbaar gedetermineerde en vrij gelicentieerde foto te vinden was, een afbeelding.
Oudersoorten: S. rubra subsp. wherryi × S. leucophylla
Kruising tussen S. rubra subsp. wherryi en S. leucophylla. Combineert de slanke, rode beker van de ene ouder met iets van de lichte, geaderde bovenkant van de andere. Beschreven uit het zuiden van Alabama.
Van deze soort staat nog geen foto met een Creative Commons-licentie of uit het publiek domein in de gids.
Oudersoorten: S. rubra subsp. wherryi × S. psittacina
Kruising tussen S. rubra subsp. wherryi en S. psittacina. Zeldzaam; de liggende, gebogen bekervorm van S. psittacina is meestal duidelijk herkenbaar, met een rodere kleur dan bij de zuivere soort.
Van deze soort staat nog geen foto met een Creative Commons-licentie of uit het publiek domein in de gids.
Oudersoorten: S. alata × S. rosea
Kruising tussen S. alata en S. rosea. Rechtopstaande, geel-groene bekers met de donkere aderpatronen van S. rosea over de kap.
Oudersoorten: S. flava × S. purpurea
Kruising tussen S. flava en S. purpurea — een van de meest algemene en oudst beschreven Sarracenia-hybriden, al genoemd in de achttiende eeuw. Rechtopstaande bekers met de paarsrode adering van S. purpurea, maar in de rankere, staande vorm van S. flava.
Oudersoorten: S. flava × S. rosea
Kruising tussen S. flava en S. rosea. Slanke, geel-groene bekers met een lichte roze of paarse blos en adering, vooral bovenaan de kap.
Oudersoorten: S. flava × S. leucophylla
Kruising tussen S. flava en S. leucophylla — commercieel de meest gekweekte Sarracenia-hybride, met grote, opvallende bekers. Het witte bovenstuk van S. leucophylla is vaak nog te zien, gecombineerd met de rechte, gele vorm van S. flava.
Oudersoorten: S. flava × S. minor
Kruising tussen S. flava en S. minor. Middelgrote, geel-groene bekers met een kap die tussen de wijd openstaande vorm van de ene ouder en de dichter overhangende kap van de andere in zit.
Oudersoorten: S. flava × S. rubra
Kruising tussen S. flava en S. rubra. Slanke bekers, groter dan bij S. rubra maar met iets van de rode aderpatronen aan de bovenzijde.
Oudersoorten: S. jonesii × S. purpurea
Kruising tussen S. jonesii en S. purpurea. Zeldzaam, alleen bekend uit de smalle overlap van beide groeigebieden in de Appalachen.
Van deze soort staat nog geen foto met een Creative Commons-licentie of uit het publiek domein in de gids.
Oudersoorten: S. leucophylla × S. minor
Kruising tussen S. leucophylla en S. minor. Rechtopstaande bekers met een lichte, geaderde top en een kap die over de opening buigt.
Oudersoorten: S. leucophylla × S. psittacina
Kruising tussen S. leucophylla en S. psittacina. Vaak een tussenvorm: minder plat liggend dan S. psittacina, maar met een duidelijk gesloten, koepelvormige kap.
Van deze soort staat nog geen foto met een Creative Commons-licentie of uit het publiek domein in de gids.
Oudersoorten: S. leucophylla × S. rosea
Kruising tussen S. leucophylla en S. rosea. Rechtopstaande bekers met het lichte, geaderde bovenstuk van S. leucophylla en de meer bolronde vorm van S. rosea.
Oudersoorten: S. leucophylla × S. rubra
Kruising tussen S. leucophylla en S. rubra. Trechtervormige bekers met een gekruld, wit-en-rood geaderd bovenstuk, slanker dan bij S. leucophylla.
Oudersoorten: S. minor × S. psittacina
Kruising tussen S. minor en S. psittacina. Ligt qua vorm tussen beide ouders in: minder plat liggend dan S. psittacina, met een kap die verder openstaat.
Oudersoorten: S. minor × S. purpurea
Kruising tussen S. minor en S. purpurea. Bekers met de gebogen, dichte kap van S. minor, maar met meer rode adering van S. purpurea.
Oudersoorten: S. minor × S. rubra
Kruising tussen S. minor en S. rubra. Slanke bekers met een kleinere, minder wijd openstaande kap dan bij S. minor.
Van deze soort staat nog geen foto met een Creative Commons-licentie of uit het publiek domein in de gids.
Oudersoorten: S. psittacina × S. rubra
Kruising tussen S. psittacina en S. rubra. Kleine, liggende tot half opstaande bekers, roder van kleur dan de zuivere S. psittacina.
Van deze soort staat nog geen foto met een Creative Commons-licentie of uit het publiek domein in de gids.
Oudersoorten: S. psittacina × S. rosea of purpurea
Kruising tussen S. psittacina en S. rosea of S. purpurea — welke van de twee de oudersoort is, is niet met zekerheid vastgesteld. Alleen uit cultuur bekend, oorsprong onzeker.
Van deze soort staat nog geen foto met een Creative Commons-licentie of uit het publiek domein in de gids.
Oudersoorten: S. rubra × S. rosea of purpurea
Kruising tussen S. rubra en S. rosea of S. purpurea — ook hier is niet zeker welke van de twee de oudersoort is. Bekers met de rode adering van S. rubra over een bredere, rondere vorm.
Naast deze negentien natuurlijke kruisingen bestaat er ook een erehybride: geen naam voor een kruising met een vaste oudercombinatie, maar een cultivarnaam die aan een bijzondere, in het wild gevonden plant is toegekend om een persoon te eren.
Vermoedelijke oudersoorten: S. flava × S. leucophylla
Sarracenia 'Adrian Slack' is geen kruising met een vaste oudercombinatie, maar een erenaam: in 2000 geregistreerd voor een bijzondere, in de jaren tachtig in het wild gevonden plant bij Milton (Florida), ter ere van Adrian Slack, auteur van een invloedrijk boek over vleesetende planten. De vermoedelijke, niet met zekerheid vastgestelde oudersoorten zijn S. flava en S. leucophylla: grote bekers in de vorm van S. flava, met een opvallend witte kap vol donkerrode adering en lichte vensters — kenmerken van S. leucophylla. De bloemen zijn lichtroze tot bijna wit.
Van deze soort staat nog geen foto met een Creative Commons-licentie of uit het publiek domein in de gids.