Alle soorten › Ooievaarachtigen
Ooievaarachtigen | Ciconiiformes
Storks | Cigüeñas | Storks
Grote, langpotige vogels met een lange hals en een zware, lange snavel, die hun voedsel lopend bemachtigen in ondiep water, op overstroomde vlakten, in moerassen en in vochtig grasland. Ze vliegen met gestrekte hals en met de poten ver voorbij de staart, op brede vleugels met sterk gevingerde punten, en leggen grote afstanden liever zwevend op thermiek af dan op eigen vleugelslag; boven de laaglanden ten oosten van de Andes cirkelen ze soms in groepen hoog in één thermiekbel. Ze zijn niet strikt aan één plek gebonden maar trekken mee met het seizoensritme van overstroming en droogvallen, en verzamelen zich waar opdrogende plassen vis en andere waterdieren concentreren. De stemkop is sterk vereenvoudigd: volwassen vogels laten zelden en zwak geluid horen en onderhouden hun contact vooral met de snavel. De jongen komen bedonsd maar hulpeloos uit het ei en blijven weken op het nest. In deze gids gaat het om drie soorten, vooral van het Amazone- en Boliviaanse laagland, met de Amerikaanse nimmerzat ook langs de kust en in de mangroven van de Pacifische zijde.
Families in deze orde
- Ooievaars | Ciconiidae3 soortenDe snavelvorm verschilt sterk per geslacht en verraadt de jachtwijze: recht en spits bij de magoeari (Ciconia), om in ondiep water te tasten en prooi op het droge te grijpen; zwaar en licht omlaag gebogen bij de kaalkopooievaar (Mycteria), die er met halfopen snavel mee door troebel water veegt en dichtklapt zodra hij een vis raakt; enorm en licht opgewipt bij de jabiroe (Jabiru), de grootste ooievaar van het continent, met een kale zwarte kop en hals en een rode huidband aan de halsbasis. In dit gebied zijn het vogels van het laagland: de moerassen en savannen van de Amazone-aanloop ten oosten van de Andes en, voor de kaalkopooievaar, ook de wetlands en mangroven van de Pacifische kust; in het hooggebergte ontbreken ze. Bij het nest klepperen de vogels met de snavel; dat klepperen neemt de plaats in van zang, want de volwassen vogels zijn vrijwel stemloos. Ze poepen op hun eigen poten om af te koelen, waardoor die vaak wit belopen lijken in plaats van rood of zwart. Het nest is een omvangrijke takkenhoop in een hoge boom, bij de magoeari ook laag in moerasvegetatie of op de grond; de jongen worden gevoerd doordat de ouders het voedsel op de nestbodem uitbraken.