Alle soorten › Roofvogels › Havikachtigen › Grijskopwouw
Grijskopwouw | Leptodon cayanensis
Grey-headed Kite | Gavilán cabeza gris | Gavião-de-cabeça-cinza
De grijskopwouw is een middelgrote roofvogel van vochtig laaglandbos, met een lichtgrijze kop, een zwarte rug en witte onderdelen. Hij zit lange tijd stil in het bladerdak en is vooral te zien als hij in de late ochtend boven het bos rondcirkelt. Jonge vogels komen in verschillende kleedtypen voor, waarvan de lichte vorm sterk op de zwart-witte kuifarend lijkt.
Geluid
Een kattachtig miauwend geluid, en een lange reeks snelle, schorre kek-kek-kek-roepen, vaak vanaf een verborgen zitplaats in het bladerdak.
Opname: Mauricio Cuellar Ramirez (@Birding.travel) — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
46–53 cm, met brede, aan de punt afgeronde vleugels, een lange staart en een kleine kop. De volwassen vogel heeft een lichtgrijze kop, een zwartachtige rug en bovenvleugels en witte onderdelen. De staart is zwart met twee of drie smalle grijze banden en een lichte punt. In de vlucht zijn de ondervleugeldekveren zwart en de slagpennen wit met zwarte banden. De poten zijn blauwgrijs. De seksen zijn gelijk. Jonge vogels hebben een licht en een donker kleed: de lichte vorm is wit van kop en onderdelen met een zwarte kruinvlek en een zwartbruine rug, de donkere vorm is bruin met donkere strepen op kop en onderdelen.
Verwarringssoorten
De zwart-witte kuifarend Spizaetus melanoleucus lijkt sterk op de lichte jonge grijskopwouw, maar heeft een korte zwarte kuif, een zwart masker rond het oog, een oranje washuid en tot op de tenen bevederde poten. De grote bonte buizerd Pseudastur albicollis is grotendeels wit, met een korte witte staart met een brede zwarte band. De grijsgestreepte buizerd Buteo nitidus is kleiner, met fijn grijs gebandeerde onderdelen.
Leefgebied
Vochtig en half vochtig laaglandbos, galerijbos, várzea en bosranden, ook in hoog secundair bos, van zeeniveau tot ongeveer 1200 m, plaatselijk hoger. Zoekt in het bladerdak naar grote insecten, wespennesten, hagedissen, kikkers en nestjongen. Het nest is een kleine takkenkom hoog in een boom.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in het laagland van de Pacifische kust, het Caraïbisch gebied, het dal van de Magdalena en het Amazonegebied. In Ecuador in het westelijke en oostelijke laagland. In Peru vooral ten oosten van de Andes, met enkele meldingen in het noordwesten. In Bolivia in het laagland van het noorden en oosten. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied van het zuiden van Mexico tot Venezuela, de Guyana's, Brazilië, Paraguay en het noordoosten van Argentinië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Kijk in de late ochtend vanaf een open plek, een rivieroever of een toren uit over het bos: dan cirkelt de soort boven het bladerdak. De zwarte ondervleugel met witte, gebandeerde slagpennen helpt bij de herkenning.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort is afhankelijk van grote bosgebieden en neemt plaatselijk af door ontbossing.
Wetenschappelijke naam
Leptodon cayanensis | (Latham, 1790)
Latham beschreef de soort in 1790 als Falco cayanensis; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Leptodon werd in 1836 ingevoerd door Sundevall. De geslachtsnaam komt van Grieks leptos, 'fijn, slank', en odous, 'tand', waarschijnlijk naar de kleine tand aan de snavelrand. De soortnaam verwijst naar Cayenne in Frans-Guyana, niet noodzakelijk de typelocatie. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Cayenne, Frans-Guyana.