Alle soorten › Roofvogels › Havikachtigen › Langsnavelwouw
Langsnavelwouw | Chondrohierax uncinatus
Hook-billed Kite | Gavilán piquiganchudo | Caracoleiro
De langsnavelwouw is een wouw die zich vrijwel geheel voedt met boomslakken, die hij met zijn sterk gehaakte snavel uit hun huisje trekt. De grootte van de snavel verschilt sterk tussen populaties, waarschijnlijk afhankelijk van de grootte van de plaatselijke slakken. Het kleed is zeer variabel, met grijze, bruine en geheel zwarte vogels.
Geluid
Een snelle, kwetterende reeks roepen, vooral rond het nest; verder vrij stil.
Opname: JAYRSON ARAUJO DE OLIVEIRA — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
38–46 cm, met brede, peddelvormige vleugels die bij de lichaamsaanzet versmallen, een lange staart en een grote, sterk gehaakte snavel. Boven het oog zit een kale, groengele huidvlek en de iris is licht. Het mannetje is leigrijs, met grijs en wit gebandeerde onderdelen. Het vrouwtje is bruin van boven, met een roodbruine nekband en roodbruin en wit gebandeerde onderdelen. Er komt ook een donkere vorm voor, die geheel zwartachtig is. De staart heeft twee of drie brede lichte banden. In de vlucht zijn de handpennen van onderen duidelijk gebandeerd. Jonge vogels zijn wit tot roomkleurig van onder met smalle bruine banden en hebben een donkere kruin.
Verwarringssoorten
De wegbuizerd Rupornis magnirostris heeft roodbruine vlakken in de handpennen, een gele iris zonder kale huidvlek en een kleinere snavel. De tandwouw Harpagus bidentatus is kleiner, met een witte keel met een donkere middenstreep. De slakkenwouw Rostrhamus sociabilis heeft een dunnere snavel, een witte staartbasis en leeft in moerassen. Donkere vogels lijken op de zwarte arendbuizerd Buteogallus urubitinga, die groter is, met lange gele poten.
Leefgebied
Vochtig en droog bos, galerijbos, bosranden en moerasbos, van het laagland tot ongeveer 2500 m in de Andes, plaatselijk hoger. Zoekt in de onderste en middelste lagen van het bos naar boomslakken, soms ook naar landslakken op de grond, en eet daarnaast kikkers, salamanders en insecten. Onder vaste eetplekken liggen vaak hopen lege slakkenhuizen. Het nest is een klein, los takkennest in een boom.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia verspreid in het laagland en in de Andes. In Ecuador in het westelijke en oostelijke laagland en op de flanken van de Andes. In Peru ten oosten van de Andes en in het noordwesten. In Bolivia in het laagland en in de Yungas. Overal schaars en plaatselijk. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied van het zuiden van Texas en Mexico tot Venezuela, de Guyana's, Brazilië en het noorden van Argentinië, en op Grenada.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in de late ochtend naar een wouw met peddelvormige vleugels die laag boven het bos rondcirkelt. Een plek met veel lege boomslakkenhuizen onder een tak wijst op een vaste eetplek.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort is schaars en plaatselijk, en afhankelijk van bos met een rijke slakkenfauna.
Wetenschappelijke naam
Chondrohierax uncinatus | (Temminck, 1822)
Temminck beschreef de soort in 1822 als Falco uncinatus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Chondrohierax werd in 1843 ingevoerd door Lesson. De geslachtsnaam komt van Grieks khondros, 'grof, dik', en hierax, 'havik'. Holloway (2003) verbindt het eerste deel met khondros, 'kraakbeen', omdat het benige schild boven het oog ontbreekt. Lesson stelde het geslacht in 1843 in. De soortnaam is Latijn uncinatus, 'met een haak', naar de sterk gehaakte snavel. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Noord-Brazilië en de Guyana's.