Alle soorten › Spechtachtigen › Spechten › Witbuikdwergspecht
Witbuikdwergspecht | Picumnus spilogaster
White-bellied Piculet | Carpinterito ventriblanco | Pica-pau-anão-de-pescoço-branco
De witbuikdwergspecht is een dwergspecht van het noordoosten van Zuid-Amerika, met een grijsbruine rug en een witte onderkant. In het gidsgebied is hij alleen als zeer zeldzame dwaalgast bekend uit het oosten van Colombia, langs de Orinoco. Hij leeft vooral in bos langs rivieren, galerijbos en mangrove.
Geluid
Een hoge, dunne, snelle triller, vaak licht dalend, en korte, scherpe tsit-roepjes. Roffelt zacht en kort op dunne takken; bij het foerageren is vaak een zacht getik te horen.
Opname: JAYRSON ARAUJO DE OLIVEIRA — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
10 cm, met een korte, spitse snavel. De bovendelen zijn grijsbruin en vrijwel ongetekend. De kruin is zwart; bij het mannetje met rode stipjes voor op de kruin en witte erachter, bij het vrouwtje alleen met witte stipjes. De onderdelen zijn wit, met kleine zwarte vlekjes of schubjes op keel, borst en flanken. De korte staart is zwart met witte strepen.
Verwarringssoorten
De kleine dwergspecht Picumnus exilis heeft een olijfgroene rug met gele spikkels en een geelachtige, gebandeerde onderkant. De orinocodwergspecht Picumnus pumilus heeft een effen olijfgroene rug en een geelachtige, fijn gebandeerde onderkant. De geschubde dwergspecht Picumnus squamulatus is bruinachtig olijf en zowel boven als onder sterk geschubd.
Leefgebied
Bos langs rivieren en in de várzea, galerijbos, mangrove en droog bos en struweel in savannegebied, in het laagland. Zoekt in dunne takken, lianen en dood hout naar mieren, termieten en hun larven en eitjes. Het nest is een zelf uitgehakt holletje in een dunne dode tak of stam.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In het gidsgebied alleen als zeer zeldzame dwaalgast in het oosten van Colombia, langs de Orinoco; een vaste plek van voorkomen is er niet. Niet vastgesteld in Ecuador, Peru, Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het noorden en oosten van Venezuela, de Guyana's en het noorden van Brazilië.
Hoe en wanneer kijken
Een dwaalgast kan opduiken in galerijbos en oeverbos langs de Orinoco, aan de grens met Venezuela. Let op de combinatie van een grijsbruine rug en een witte onderkant met fijne zwarte vlekjes.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Plaatselijk verdwijnt leefgebied door de kap van mangrove en bos langs de kust en de rivieren.
Wetenschappelijke naam
Picumnus spilogaster | Sundevall, 1866
Sundevall beschreef de soort in 1866 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Picumnus werd in 1825 ingevoerd door Temminck. De geslachtsnaam verwijst naar Picumnus, een Romeinse god van vruchtbaarheid en landbouw, broer van Pilumnus, wiens naam verwant is aan Latijn picus, 'specht'. De soortnaam komt van Grieks spilos, 'vlek', en gastēr, 'buik', naar de gevlekte buik. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Guyana's.