Alle soorten › Zangvogels › Amerikaanse gorzen › Botteri's gors
Plaats in de stamboom Vogels Aves › Vogels met een beweeglijk verhemelte Neognathae › Alle overige moderne vogels Neoaves › Landvogels Telluraves › Valken, papegaaien en zangvogels Australaves › Valken en zangvogels Eufalconimorphae › Papegaaien en zangvogels Psittacopasserae
Botteri's gors | Peucaea botterii
Botteri's Sparrow | Zacatonero de Botteri
De botteri's gors is een onopvallende, bruine Peucaea-gors van hoog grasland en savanne. Zonder duidelijke tekening wordt hij vooral herkend aan de zang, die in het regenseizoen vanaf een graspol of struik klinkt. In het gidsgebied leeft hij van het noorden van Mexico tot Nicaragua.
Geluid
De zang varieert per streek, maar begint meestal met enkele hoge tikken of fluittonen, gevolgd door een versnellende, stuiterende triller. Roept een droog tsjip.
Opname: Manuel Grosselet — CC BY-NC-SA 4.0 · ingekort tot de eerste 60 s, mono · xeno-canto
Herkenning
14–16 cm. Vrij groot en plat van kop, met een forse snavel en een lange, afgeronde staart. Bovendelen grijsbruin met roestbruine en zwarte strepen; kruin bruin met fijne strepen en een vage grijze middenstreep. Gezicht vaal met een zwak getekende wenkbrauwstreep en een dunne donkere oogstreep. Onderdelen ongestreept vaal beige, op borst en flanken iets warmer, buik lichter. Staart bruin zonder witte hoeken. De seksen zijn gelijk; jonge vogels hebben fijne strepen op de borst.
Verwarringssoorten
De cassins gors Peucaea cassinii is grijzer, met donkere vlekjes op de rugveren, fijne strepen op de flanken en lichte punten aan de buitenste staartpennen; hij zingt vaak in een zangvlucht. De sprinkhaangors Ammodramus savannarum is kleiner, met een kortere staart en een okergeel gezicht. De roestvleugelgors Peucaea carpalis in het noordwesten heeft een roestbruine schouder en twee donkere baardstreepjes.
Leefgebied
Hoog, dicht grasland met verspreide struiken, savanne, pijnsavanne en grazige kustvlakten; in het noorden ook halfwoestijngrasland. Van zeeniveau tot ongeveer 2000 m. Blijft meestal verborgen in het gras en zoekt daar zaden en insecten.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van Mexico en Midden-Amerika.
Verspreiding en trek
Broedt in het zuidoosten van Arizona en het zuiden van Texas. In het gidsgebied in grote delen van Mexico, zowel aan de Pacifische en Caribische kant als op het centrale plateau, en verder zuidelijk in de savannen van Belize, Guatemala, Honduras en Nicaragua. In het noorden trekken de vogels in de winter grotendeels weg.
- Jaarrond
- Zomergast (ca. apr–sep)
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Het best te vinden in het regenseizoen, wanneer mannetjes zingen vanaf een graspol, paaltje of lage struik. In Belize geregeld in de pijnsavannen.
Staat van instandhouding
Niet bedreigd (LC). Wijdverbreid, maar plaatselijk afnemend door het omzetten van grasland in akkerland, overbegrazing en het verdwijnen van savannen.
Wetenschappelijke naam
Peucaea botterii | (Sclater, 1858)
Sclater beschreef de soort in 1858 als Zonotrichia botterii; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Peucaea werd in 1839 ingevoerd door Audubon. Peucaea is Grieks, van peukē 'pijnboom'; Audubon noemde de typesoort de 'Pinewood-Finch', naar de dennenbossen waarin die leeft. botterii eert de Dalmatische botanicus en verzamelaar Matteo Botteri (1808–1877), die zich bij Orizaba in Mexico vestigde. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit omgeving van Orizaba, Veracruz, Mexico.