Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Graslandsaffraangors
Plaats in de stamboom Vogels Aves › Vogels met een beweeglijk verhemelte Neognathae › Alle overige moderne vogels Neoaves › Landvogels Telluraves › Valken, papegaaien en zangvogels Australaves › Valken en zangvogels Eufalconimorphae › Papegaaien en zangvogels Psittacopasserae
Graslandsaffraangors | Sicalis luteola
Grassland Yellow Finch | Chirigüe sabanero
De graslandsaffraangors is een kleine, gele en gestreepte gors-achtige tangare van open grasland, natte weiden en rijstvelden. Mannetjes zingen in een baltsvlucht waarbij ze opstijgen en zingend naar beneden zweven. In het gidsgebied komt hij zeer plaatselijk voor van het zuiden van Mexico tot Panama.
Geluid
Zang een lange, snelle reeks zoemende trillers en gekwetter, vaak in de baltsvlucht of vanaf een grashalm of draad. Roep een kort tsip, in groepen een droog getjilp.
Opname: Mateus Gonçalves Santos — CC BY-NC-SA 4.0 · ingekort tot de eerste 60 s, mono · xeno-canto
Herkenning
12–13 cm. Mannetje van boven olijfbruin met duidelijke donkere strepen op kruin, mantel en rug; stuit groener en ongestreept. Gezicht geel, vooral rond het oog en tussen oog en snavel. Onderdelen heldergeel, op de borst en flanken olijfkleurig gewassen. Vleugels donker met lichte randen. Korte, kegelvormige, lichte snavel. Het vrouwtje is doffer en bruiner, met een vaalgele onderzijde en weinig geel in het gezicht.
Verwarringssoorten
De gewone saffraangors Sicalis flaveola is groter, het mannetje heeft een oranje voorkruin en een vrijwel ongestreepte gele rug. De sprinkhaangors Ammodramus savannarum lijkt in houding en leefgebied, maar is van onderen bleek okerkleurig, niet geel. Het vrouwtje van de dickcissel Spiza americana is groter en heeft een witte keel met een donkere baardstreep en roestbruine vleugeldekveren. De grote cubavink Tiaris olivaceus heeft een ongestreepte olijfgroene rug en een geel-zwart gezichtspatroon.
Leefgebied
Open grasland, natte weiden, moerasranden, rijstvelden en ander akkerland, vooral in het laagland, plaatselijk hoger in open berggebied. Eet vooral graszaden en zoekt op de grond of in het gras naar voedsel. Buiten de broedtijd in groepen, in rijstvelden soms in grote aantallen. Het nest ligt laag in een graspol.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van Mexico en Midden-Amerika.
Verspreiding en trek
Verspreid en zeer plaatselijk: in het zuiden en oosten van Mexico, vooral in het laagland van Veracruz en Tabasco, en verder in Guatemala, Belize, Honduras, Nicaragua, Costa Rica en Panama. Trekt rond en duikt op nieuwe plekken op waar geschikt grasland of rijstbouw ontstaat. Buiten het gidsgebied in een groot deel van Zuid-Amerika, van Colombia en Venezuela tot Argentinië en Chili.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Het best te zoeken in rijstvelden en natte weiden in het laagland, in Panama bijvoorbeeld in het gebied rond Tocumen ten oosten van Panama-Stad. Zingende mannetjes zijn in hun baltsvlucht van ver te zien.
Staat van instandhouding
Niet bedreigd (LC). Plaatselijk algemeen; profiteert van ontbossing en rijstbouw en breidt zich in het gidsgebied uit.
Wetenschappelijke naam
Sicalis luteola | (Sparrman, 1789)
Sparrman beschreef de soort in 1789 als Emberiza luteola; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Sicalis werd in 1828 ingevoerd door Boie. Sicalis komt van het Griekse sikalis, een klein vogeltje met een zwarte kop dat Aristoteles en Epicharmus noemen, mogelijk een grasmus. luteola is een verkleinwoord van het Latijnse luteus 'saffraangeel', naar het gele verenkleed. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit niet vermeld.