Alle soorten › Zangvogels › Amerikaanse zangers › Weidemaskerzanger
Plaats in de stamboom Vogels Aves › Vogels met een beweeglijk verhemelte Neognathae › Alle overige moderne vogels Neoaves › Landvogels Telluraves › Valken, papegaaien en zangvogels Australaves › Valken en zangvogels Eufalconimorphae › Papegaaien en zangvogels Psittacopasserae
Weidemaskerzanger | Geothlypis poliocephala
Grey-crowned Yellowthroat | Mascarita pico grueso
De weidemaskerzanger is een vrij grote maskerzanger met een grijze kruin, een klein zwart masker voor het oog en een dikke, tweekleurige snavel. Hij leeft in grasland, savanne en ruige weiden met verspreide struiken, van Mexico tot het westen van Panama. Het mannetje zingt vaak vanaf een hoge grashalm of struik.
Geluid
De zang is een lange, rijke, warbelende strofe, die meer aan een vink of kardinaal doet denken dan aan andere maskerzangers. De roep is een nasaal, wat ratelend tsjiedel of een kort tsjep.
Opname: Olivier SWIFT — CC BY-NC-SA 4.0 · omgezet naar mono · xeno-canto
Herkenning
13–14 cm. Stevig, met een vrij lange, afgeronde staart en een dikke snavel met een donkere bovensnavel en een lichte, roze-grijze ondersnavel. Het mannetje heeft een grijze kruin en wangen, zwarte teugels en een smal zwart masker dat alleen het gebied voor en net onder het oog bedekt, en witte boogjes boven en onder het oog. Het vrouwtje heeft een olijfgrijze kruin en geen of weinig zwart in het gezicht. Bovendelen olijfbruin, keel en borst geel, flanken bruinachtig, buikmidden lichter.
Verwarringssoorten
Mannetjes van de gewone maskerzanger Geothlypis trichas, die in de winter in hetzelfde gebied voorkomt, hebben een breed zwart masker over het hele oog met een witachtige of grijze rand erboven, een dunnere, geheel donkere snavel en een olijfgroene kruin. Vrouwtjes van de gewone maskerzanger hebben een dunnere snavel, geen grijze kruin en een lichtere buik. De groenkruinmaskerzanger Geothlypis semiflava in het Caribische laagland van Honduras tot Panama heeft een groot zwart masker zonder grijze kruin.
Leefgebied
Droog en vochtig grasland, savanne, pijnsavanne, ruige weiden en verlaten akkers met hoge grassen en verspreide struiken, ook randen van moerassen en dicht struikgewas langs bosranden; van zeeniveau tot ongeveer 1500 m, plaatselijk hoger. Zoekt insecten tussen het gras en in lage struiken.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van Mexico en Midden-Amerika.
Verspreiding en trek
Van Sinaloa en Tamaulipas zuidwaarts aan beide kanten van Mexico en door Belize, Guatemala, Honduras, El Salvador, Nicaragua en Costa Rica tot het westen van Panama. Vroeger ook in het uiterste zuiden van Texas, waar de soort nu alleen nog zeldzaam wordt waargenomen.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Het best te vinden in ruig grasland in de vroege ochtend, als het mannetje zingt vanaf een uitstekende grashalm of struik; daarna duikt hij snel weg in de vegetatie.
Staat van instandhouding
Niet bedreigd (LC). Vrij algemeen en wijdverbreid in open terrein; profiteert plaatselijk van ontbossing die grasland en ruige weiden oplevert.
Wetenschappelijke naam
Geothlypis poliocephala | Baird, 1865
Baird beschreef de soort in 1865 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Geothlypis werd in 1847 ingevoerd door Cabanis. Geothlypis is Grieks, van gē 'aarde, grond' en thlupis, een niet nader bekend klein vogeltje: 'grondzangertje', naar het leven laag in dichte begroeiing. poliocephala is Grieks, van polios 'grijs' en kephalē 'kop', naar de grijze kruin. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Mazatlán, Sinaloa, Mexico.