Alle soorten › Zangvogels › Bekardes en tityra's › Witvleugelbekarde
Plaats in de stamboom Vogels Aves › Vogels met een beweeglijk verhemelte Neognathae › Alle overige moderne vogels Neoaves › Landvogels Telluraves › Valken, papegaaien en zangvogels Australaves › Valken en zangvogels Eufalconimorphae › Papegaaien en zangvogels Psittacopasserae
Witvleugelbekarde | Pachyramphus polychopterus
White-winged Becard | Cabezón aliblanco
De witvleugelbekarde is een kleine Pachyramphus-bekarde van bosranden en halfopen terrein. Het mannetje is zwart en grijs met opvallend veel wit in de vleugel; het vrouwtje is olijfbruin en geelachtig met kaneelkleurige vleugelranden. In het gidsgebied leeft hij van Belize en Guatemala tot Panama.
Geluid
Een reeks zachte, wat weemoedige fluittonen, vaak met een of twee langzamere tonen gevolgd door een snellere reeks.
Opname: Nick Talbot — CC BY-NC-SA 4.0 · omgezet naar mono · xeno-canto
Herkenning
14–15 cm. Gedrongen, met een vrij grote kop en een korte, brede snavel. Mannetje met een glanzend zwarte kruin en rug, een grijze stuit en grijze onderdelen; schouderveren wit, vleugeldekveren en tertials breed wit gerand, zodat de gesloten vleugel veel wit toont. Staart zwart met witte punten. Vrouwtje olijfbruin van boven met een bruinere kruin, een gebroken lichte oogring, geelachtig wit tot vaalgeel van onderen; vleugeldekveren en tertials met brede kaneelkleurige randen, staartpunten okerkleurig.
Verwarringssoorten
Het mannetje van de eksterbekarde Pachyramphus albogriseus (hooglanden van Costa Rica en het westen van Panama) heeft een grijze rug en een witte streep boven het oog; het vrouwtje heeft een kastanjebruine, zwart omrande kruin. Het mannetje van de grijze bekarde Pachyramphus rufus (Panama) is lichter grijs van boven en bijna wit van onderen, met minder wit in de vleugel. De gebandeerde bekarde Pachyramphus versicolor leeft in de bergen en heeft fijn gebandeerde onderdelen.
Leefgebied
Bosranden, secundair bos, oeverbos, open plekken met bomen, plantages en weiland met verspreide bomen, vooral in het laagland en de voetheuvels tot ongeveer 1500 m. Eet insecten en vruchten, die vaak al vliegend van het blad worden gepikt. Bouwt een groot, bolvormig nest met zij-ingang hoog in een boom.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van Mexico en Midden-Amerika.
Verspreiding en trek
Van Belize en Guatemala (in het noorden schaars) door Honduras en Nicaragua naar Costa Rica en Panama, vooral aan de Caribische kant en in het zuiden ook aan de Pacifische kant. Buiten het gidsgebied wijdverbreid in Zuid-Amerika tot in het noorden van Argentinië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Vaak te zien langs bosranden en open plekken bij La Selva in Costa Rica en in het gebied rond het Panamakanaal. De witte vleugeltekening van het mannetje valt op wanneer hij rechtop op een kale tak zit.
Staat van instandhouding
Niet bedreigd. Wijdverbreid en algemeen in halfopen, door de mens veranderd landschap.
Wetenschappelijke naam
Pachyramphus polychopterus | (Vieillot, 1818)
Vieillot beschreef de soort in 1818 als Platyrhynchos polychopterus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Pachyramphus werd in 1840 ingevoerd door Gray. Pachyramphus is Grieks, van pakhus 'dik' en rhamphos 'snavel', naar de forse, brede snavel. polychopterus is Grieks, vermoedelijk van polus 'veel' en -pteros 'gevleugeld', naar de vele witte randen op de vleugel; de precieze vorming is onduidelijk. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Bahia, Brazilië.