Alle soorten › Zangvogels › Spreeuwen › Jerdons maina
Jerdons maina | Acridotheres burmannicus
Burmese Myna | Miná birmano
De Jerdons maina is de Myanmarese tegenhanger van de wijnborstmaina, tot voor kort met die soort samengevoegd als één soort. In het gidsgebied is hij alleen als ontsnapte kooivogel bekend, en vaak is niet vastgesteld welke van de twee soorten het betreft.
Geluid
Als andere maina's: luide, schorre en fluitende geluiden en een babbelende, gevarieerde zang.
Opname: Kuan-Chieh (Chuck) Hung, Taiwanbirdguide.com — CC BY-NC-SA 4.0 · ingekort tot de eerste 60 s, mono · xeno-canto
Herkenning
24–25 cm. Bouw als de wijnborstmaina: een slanke, langpotige maina met een licht grijze tot grijswitte kop, een zwart oogmasker van kale huid, een grijze rug en een zwarte vleugel met een grote witte handpenvlek en witte staartpunten. De onderzijde is warmer en donkerder wijnrood dan bij de wijnborstmaina, de kop grijzer, en de snavel overwegend rood. Poten geel tot oranjegeel. Jonge vogels zijn doffer en bruiner.
Verwarringssoorten
De wijnborstmaina (Acridotheres leucocephalus) heeft een wittere kop, een lichtere, rozer onderzijde en een gele snavel met een roodachtige basis; het onderscheid is in het veld lastig en vraagt goede foto's. De treurmaina (Acridotheres tristis) is bruin met een zwarte kop en een gele oogvlek.
Leefgebied
In het gidsgebied parken, tuinen en ander stedelijk groen; in het natuurlijke areaal droog open land, akkers, dorpen en open bos.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de leefgebieden van Noord-Afrika en het Midden-Oosten.
Verspreiding en trek
Alleen als ontsnapte kooivogel. Uit de Golfstaten, vooral de Emiraten, zijn vogels van de wijnborstmaina-groep gemeld; welk deel daarvan tot de Jerdons maina behoort is onduidelijk, en een gevestigde populatie is niet bekend. De soort komt niet uit het gidsgebied zelf. Het natuurlijke areaal ligt in het centrum en zuiden van Myanmar.
Hoe en wanneer kijken
Fotografeer elke lichte maina met een wijnkleurige borst in de parken van de Golfstaten en let vooral op de kleur van de snavel en de kop; meld goede waarnemingen aan de nationale zeldzaamhedencommissie.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. In het gidsgebied een exoot die niet uit het gebied zelf afkomstig is; er is geen zekere gevestigde populatie.
Wetenschappelijke naam
Acridotheres burmannicus | (Jerdon, 1862)
Jerdon beschreef de soort in 1862 als Sturnus burmannicus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Acridotheres werd in 1816 ingevoerd door Vieillot. Acridotheres is Grieks, van akris, genitief akridos, 'sprinkhaan', en thērēs 'jager'. burmannicus is Nieuwlatijn voor 'uit Birma', het land (nu Myanmar) waar de soort van nature voorkomt.