Alle soorten › Zangvogels › Honingzuigers › Purperhoningzuiger
Purperhoningzuiger | Cinnyris asiaticus
Purple Sunbird | Suimanga asiático
De purperhoningzuiger is een Aziatische honingzuiger die in het gidsgebied zijn westgrens bereikt in Noord-Oman en de Emiraten. Daar is hij een gewone vogel van tuinen, wadi's en dadelpalmtuinen, die zich met de aanleg van groen in de steden verder uitbreidt.
Geluid
Een scherp, metaalachtig tswiet of tsjwit en een zoemend zit; de zang is een snelle, opgewonden reeks hoge, schelle noten, vaak eindigend in een trillertje.
Opname: David Darrell-Lambert — CC BY-NC-SA 4.0 · omgezet naar mono · xeno-canto
Herkenning
10–11 cm. Klein, met een vrij korte staart en een lange, gebogen snavel. Het mannetje in broedkleed is geheel glanzend blauwzwart tot purper, met een smalle, donker kastanjebruine band over de borst die alleen van dichtbij te zien is en geel-oranje borstpluimpjes. Het mannetje in rustkleed is olijfbruin boven en geel onder, met een opvallende zwarte streep midden over keel en borst en donkere vleugels. Het vrouwtje is olijfgrijs boven en lichtgeel onder, met een lichte wenkbrauw, een donkere oogstreep en een donkere staart met witte randen.
Verwarringssoorten
De Palestijnse honingzuiger (Cinnyris osea) komt in de Emiraten en Noord-Oman niet voor; het vrouwtje is grijs en niet geel onder, het mannetje glanst groener. De nijlhoningzuiger (Hedydipna metallica), alleen in Dhofar en verder westelijk, heeft een korte snavel en bij het mannetje staartspelden en een gele buik. Vrouwtjes kunnen met een zanger worden verward, maar de gebogen snavel en het voortdurende vleugelflitsen verraden de honingzuiger.
Leefgebied
Tuinen, parken, boomgaarden en dadelpalmtuinen in dorpen en steden; in het Hadjargebergte begroeide wadi's met acacia's en Ziziphus; ook mangroveranden en kustdorpen met bloeiende struiken.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de leefgebieden van Noord-Afrika en het Midden-Oosten.
Verspreiding en trek
In Noord-Oman (de Batinah-kust, het Hadjargebergte en Musandam) en in de Emiraten, vooral in het oosten, het Hadjargebied en rond Al Ain, maar inmiddels ook in parken van Dubai en Abu Dhabi. Elders in het gebied uitzonderlijk. Daarbuiten van Zuidoost-Iran en Pakistan door India en Sri Lanka tot Zuidoost-Azië.
- Jaarrond
- Zomergast (ca. okt–mrt)
- Wintergast (ca. apr–sep)
- Doortrek (mrt–apr, okt–nov)
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In Oman en de Emiraten is hij makkelijk te zien in bloeiende sierplanten in parken en hotels, en in de dadelpalmtuinen aan de voet van het Hadjargebergte. Zoek in voorjaar en zomer de blauwzwarte mannetjes, die zingend op een kale tak zitten.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd (IUCN: Least Concern). In Oman en de Emiraten algemeen; het groene stedelijk gebied van de Emiraten heeft de soort de afgelopen decennia westwaarts laten uitbreiden.
Wetenschappelijke naam
Cinnyris asiaticus | (Latham, 1790)
Latham beschreef de soort in 1790 als Certhia asiatica; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Cinnyris werd in 1816 ingevoerd door Cuvier, GLCFD. Cinnyris komt van het Griekse kinnuris, een onbekend vogeltje dat Hesychius van Alexandrië noemt. asiaticus is Latijn voor 'Aziatisch'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit India.