Hoatzinachtigen | Opisthocomiformes

Hoatzin | Hoatzines | Hoatzin

Een orde met maar een enkele levende soort, de hoatzin, een fazantgrote vogel met een kleine kop op een lange hals, een rafelige, rechtopstaande kuif, een blauwe naakte huid rond het rode oog en een lange, brede staart. Hij is de enige vogel die zich vrijwel uitsluitend met bladeren voedt en die deze, net als een herkauwer, met behulp van bacteriën laat gisten, in een sterk vergrote krop in plaats van in de maag. Voor die krop is het borstbeen aan de voorkant verkleind, waardoor de vliegspieren zwak zijn; de hoatzin vliegt slecht en zwaar en klautert vooral onhandig door het struikgewas. Door de gisting ruikt de vogel muskusachtig, wat hem in het Engels en Spaans bijnamen als stinkvogel heeft opgeleverd. De jongen hebben aan de vleugel twee goed ontwikkelde klauwen waarmee ze door de takken klimmen, en bij gevaar laten ze zich uit het nest in het water vallen, zwemmen en duiken weg en klimmen later weer terug. Er wordt in groepen gebroed, vaak met helpers uit eerdere broedsels, in een slordig takkennest boven het water. De verwantschap met andere vogels is nog altijd onzeker; het is een oude, geïsoleerde lijn, waarvan fossiele verwanten ook in Afrika en Europa zijn gevonden. In deze gids leeft de hoatzin in de Amazonelaagvlakte ten oosten van de Andes, in Colombia, Ecuador, Peru en Bolivia, langs trage rivieren en hoefijzermeren met overhangende begroeiing.