Alle soorten › Tinamoeachtigen
Tinamoeachtigen | Tinamiformes
Tinamous | Tinamúes | Tinamous
De tinamoes vormen een orde met één familie en horen bij de oervogels of paleognaten, dezelfde oude tak waartoe ook struisvogels, nandoes en kiwi's behoren. Dat verwantschap blijkt niet uit het uiterlijk maar uit de bouw van het gehemelte en andere skeletkenmerken; anders dan hun grote verwanten kunnen tinamoes wel vliegen, al is het borstbeen klein en de vlucht kort en luidruchtig. Het zijn gedrongen, kortstaartige bodemvogels, schuw en schutkleurig, die vaker gehoord dan gezien worden; ze leven in het bos van de Amazone-aanloop en de Andeshellingen, in struweel en, hoger op, in de graslanden van páramo en puna. Ook de voortplanting wijkt af van wat bij de meeste vogels gebruikelijk is: het mannetje broedt en voert de jongen, terwijl het vrouwtje haar eieren bij meer dan één mannetje kan leggen. Opvallend zijn de glanzende, effen gekleurde eieren, die bij geen andere vogelgroep zo porseleinachtig zijn. In deze gids is de orde vertegenwoordigd door de familie van de tinamoes (Tinamidae), met 35 soorten.
Families in deze orde
- Tinamoes | Tinamidae35 soortenIn het gebied van deze gids komen 35 soorten in acht geslachten voor: Tinamus en Crypturellus in vochtig en droog laaglandbos van de Amazone-aanloop, de Chocó en de westkust, Eudromia in droog bos van het Chacogebied, Nothocercus in het nevelwoud van de Andes en Nothoprocta, Nothura, Rhynchotus en Tinamotis in struweel, graslanden en puna hoog in de bergen. Tinamoes lijken op een kruising van een patrijs en een ral: een rond lichaam, een dunne hals, een kleine kop met een slanke, licht gebogen snavel en een zeer korte staart die onder de veren verdwijnt. Het verenkleed is bruin, grijs of roestkleurig, vaak fijn gebandeerd of gestreept, en de seksen lijken op elkaar. Ze lopen rustig over de bosbodem of door het gras en pikken vruchten, zaden en ongewervelden op; bij gevaar drukken ze zich of rennen weg, en pas op het laatste moment vliegen ze met luid klapperende vleugels op. Hun stem bestaat uit zuivere, trillende of dalende fluittonen die vooral in de schemering klinken en tot de karakteristieke geluiden van het regenwoud behoren. Het mannetje broedt de eieren uit op de kale grond tussen wortels, afgevallen blad of graspollen en zorgt alleen voor de jongen, die vrijwel direct kunnen lopen. De eieren zijn effen en glanzen als porselein, bij de Grote Tinamoe turquoise, bij andere soorten paarsachtig of chocoladebruin.