Alle soorten › Zangvogels › Ovenvogels en muisspechten › Bergmuisspecht
Bergmuisspecht | Lepidocolaptes lacrymiger
Montane Woodcreeper | Trepatroncos montano | Arapaçu-montano
De bergmuisspecht is de algemeenste muisspecht van het bergbos in de Andes. Hij klimt langs stammen en vooral langs bemoste zijtakken, vaak in gemengde groepen met tangares en ovenvogels. Vroeger werd hij tot de vlekkruinmuisspecht van Midden-Amerika gerekend.
Geluid
De zang is een snelle, hoge reeks dunne tonen, vaak eerst iets stijgend en dan dalend, tsie-tsie-tsie-tsie-tsie. De roep is een kort, hoog tsiet.
Opname: LUIS SALAGAJE — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
19–21 cm, slank, met een dunne, licht gebogen, lichte snavel en een roodbruine staart. De kruin is donkerbruin met kleine, lichtgeelbruine vlekjes; de rug is bruin, vleugels en stuit roodbruin. Het gezicht toont een smalle, lichte wenkbrauwstreep. De keel is lichtgeelbruin, de onderdelen zijn bruin met brede, druppelvormige, lichtgeelbruine strepen met een zwarte rand. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De streepkopmuisspecht Lepidocolaptes souleyetii heeft een fijn gestreepte kruin en smallere strepen onder en leeft in het laagland. De olijfrugmuisspecht Xiphorhynchus triangularis is groter, met een zwaardere, rechtere, donkere snavel en een geschubde keel. Andere soorten van het geslacht Xiphorhynchus hebben een rechtere, deels donkere snavel en leven lager. De grijze muisspecht Sittasomus griseicapillus is kleiner en vrijwel ongetekend.
Leefgebied
Vochtig bergbos, nevelwoud en hoger bergbos, bosranden en ouder secundair bos, meestal tussen ongeveer 1500 en 3000 m, plaatselijk van 900 tot 3500 m. Klimt langs stammen en takken, vaak in het middelste en hogere deel van de bomen, en zoekt in mos, epifyten en schors naar insecten en spinnen. Het nest ligt in een boomholte of spleet.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Colombia: in alle drie de Andes-ketens, in de Sierra Nevada de Santa Marta en de Serranía de Perijá. Ecuador: op beide flanken van de Andes. Peru: op de oostflank over de hele lengte en in het noorden ook op de westflank. Bolivia: op de oostflank van de Andes zuidwaarts tot Cochabamba en Santa Cruz. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in de Andes en kustgebergten van Venezuela.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Let in bergbos op gemengde groepen; de bergmuisspecht klimt vaak langs bemoste zijtakken en houdt zich vrij hoog in de bomen op. De hoge, snelle zang klinkt de hele dag.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort is in geschikt bergbos algemeen en verdraagt bosranden en secundair bos, maar verdwijnt waar het bos volledig wordt gekapt.
Wetenschappelijke naam
Lepidocolaptes lacrymiger | (des Murs, 1849)
Des Murs beschreef de soort in 1849 als Dendrocolaptes lacrymiger; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Lepidocolaptes werd in 1853 ingevoerd door Reichenbach. De geslachtsnaam combineert Grieks lepis, 'schub', met kolaptēs, 'hakker, specht', naar het geschubde verenkleed. De soortnaam komt van Latijn lacrima, 'traan', en -ger, 'dragend': 'tranendragend', naar de druppelvormige vlekken. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Bogotá, Colombia.