Alle soorten › Duifachtigen › Duiven › Blauwe grondduif
Blauwe grondduif | Claravis pretiosa
Blue Ground Dove | Tórtola azul | Pararu-azul
De blauwe grondduif is een middelgrote duif van bosranden en secundair bos in het tropische laagland. Mannetje en vrouwtje verschillen sterk: het mannetje is blauwgrijs, het vrouwtje bruin. Anders dan de meeste grondduiven zoekt hij zijn voedsel niet alleen op de grond maar ook in struiken en lage bomen, en hij zit vaak verscholen in dicht gebladerte.
Geluid
Een korte, diepe, enkele toon, boep of woep, met regelmatige tussenpozen herhaald, vaak vanuit dekking.
Opname: Richard E. Webster — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
20–23 cm, met een vrij lange staart. Het mannetje is egaal blauwgrijs, lichter op kop en onderdelen, met enkele zwarte vlekken op de vleugeldekveren en zwarte buitenste staartpennen. Het vrouwtje is warmbruin, met roodbruine tot kastanjebruine vlekken op de vleugel, een roestbruine stuit en roestbruine middelste staartpennen; de buitenste staartpennen zijn zwartachtig. Het oog is donker, de poten zijn roze. Jonge vogels lijken op het vrouwtje, met lichte veerranden.
Verwarringssoorten
De purperborstgrondduif Paraclaravis mondetoura leeft hoger in de Andes, in bamboe; het mannetje heeft een purperbruine borst en wit in de staart, het vrouwtje donkerpaarse vleugelbanden en lichte staarthoeken. Het vrouwtje van de steenduif Columbina talpacoti is kleiner en korter van staart, met zwarte vlekken op de vleugel. De dwergduif Columbina minuta is veel kleiner en heeft in de vlucht roodbruine handpennen.
Leefgebied
Bosranden, secundair bos, oeverbos, open bos en halfopen terrein met struiken en verspreide bomen, ook in koffie- en cacaoplantages, vooral in het laagland en de voetheuvels tot ongeveer 1000 m, plaatselijk hoger. Eet zaden en kleine vruchten op de grond en in lage begroeiing. Het nest is een dun platform van takjes in een struik of boom.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia wijdverbreid in het laagland ten westen en ten oosten van de Andes, ook in het Magdalenadal. In Ecuador in het westelijke laagland en in het Amazonegebied. In Peru in het Amazonelaagland en de voetheuvels, en in het droge noordwesten. In Bolivia in het laagland van het noorden en oosten. Niet op de Galápagos. Buiten het gidsgebied van het zuiden van Mexico via Midden-Amerika tot Venezuela, de Guyana's, Brazilië, Paraguay en het noordoosten van Argentinië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Let op de diepe, herhaalde roep langs bosranden en in rivierbegeleidend bos; de vogels zitten vaak stil in dicht gebladerte en vliegen snel en laag weg.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd (LC). De soort is wijdverbreid en verdraagt secundair bos en halfopen landbouwgebied.
Wetenschappelijke naam
Claravis pretiosa | (Ferrari-Pérez, 1886)
Ferrari-Pérez beschreef de soort in 1886 als Peristera pretiosa; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Claravis werd in 1899 ingevoerd door Oberholser. De geslachtsnaam combineert Latijn clarus, 'helder, duidelijk', met avis, 'vogel'. De soortnaam komt van Latijn pretiosus, 'kostbaar'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Brazilië.