Alle soorten › Glansvogelachtigen › Glansvogels › Bronsglansvogel
Bronsglansvogel | Galbula leucogastra
Bronzy Jacamar | Jacamará bronceado | Ariramba-bronzeada
De bronsglansvogel is een kleine, donkere glansvogel met een bronsgroene glans en een witte buik. Hij is sterk gebonden aan bos en struikgewas op arme, witte zandgrond in het noorden en oosten van het Amazonegebied. In het gidsgebied leeft hij vooral in het oosten van Colombia; elders is hij zeldzaam en plaatselijk.
Geluid
Een reeks hoge, ijle fluittonen, pie-pie-pie, soms versnellend tot een korte triller; ook enkele dunne roepen.
Opname: Jacob Wijpkema — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
19–21 cm, met een lange, rechte, zwarte snavel. Bovendelen en borst zijn donker met een bronsgroene tot koperachtige glans; de kruin is dof blauwachtig. Het mannetje heeft een witte keelvlek, het vrouwtje een okergele. Buik en flanken zijn grotendeels wit. De staart is donker en vrij kort.
Verwarringssoorten
De purperglansvogel Galbula chalcothorax is iets groter, meer purper dan bronsgroen, met een donkerder buik, en leeft verder naar het westen. De paradijsglansvogel Galbula dea is groter, met een veel langere, spitse staart en een lichte kruin. De groene glansvogels met een roodbruine buik, zoals de witkinglansvogel Galbula tombacea, zijn van onderen niet wit.
Leefgebied
Laag, open bos en struikgewas op witte zandgrond, randen van terra-firmebos, open plekken en beboste savanne, van het laagland tot ongeveer 500 m. Zit middelhoog tot hoog op open takken en vangt vliegende insecten. Broedt in een zelfgegraven gang in een aarden wal of in een termietennest.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in het oosten, vooral in Guainía, Vaupés en Amazonas, in bos op witte zandgrond. In Bolivia plaatselijk in het noordoosten. Uit Peru en Ecuador zijn slechts enkele meldingen bekend; of de soort daar geregeld voorkomt is onzeker. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het zuiden van Venezuela, de Guyana's en het Braziliaanse Amazonegebied.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In bos op witte zandgrond in het oosten van Colombia, bijvoorbeeld rond Mitú en Inírida, waar de vogel vaak op een kale tak aan de rand van een open plek zit.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort heeft een groot verspreidingsgebied, al is ze plaatselijk gebonden aan een bijzonder bostype op witte zandgrond.
Wetenschappelijke naam
Galbula leucogastra | Vieillot, 1817
Vieillot beschreef de soort in 1817 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Galbula werd in 1760 ingevoerd door Brisson. De geslachtsnaam komt van Latijn galbula, de naam voor een kleine gele vogel. De soortnaam komt van Grieks leukos, 'wit', en gastēr, 'buik': 'witbuikig'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Cayenne, Frans-Guyana.