Alle soorten › Zangvogels › Mierklauwieren › Geelkeelmiersluiper
Geelkeelmiersluiper | Myrmotherula ambigua
Yellow-throated Antwren | Hormiguerito gorjiamarillo | Choquinha-de-coroa-listrada
De geelkeelmiersluiper is een kleine, zwart-wit gestreepte miersluiper met een gele keel en lichtgele onderdelen. Hij leeft in de kroon van laaglandbos op witte zandgronden in het stroomgebied van de bovenloop van de Rio Negro. In het gidsgebied komt hij alleen voor in het uiterste oosten van Colombia.
Van deze soort bestaat geen foto van een levende wilde vogel met een geschikte Creative Commons-licentie. Heb je er een die aan de regels voldoet? Stuur hem in.
Geluid
De zang is een trage, eentonige reeks zeer hoge, fluitende pjuu-tonen. Roepjes zijn korte, hoge tonen.
Opname: Mauricio Álvarez-Rebolledo (Colección de Sonidos Ambientales - Instituto Humboldt) — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
8–9 cm, klein, met een korte staart en een dunne snavel. Het mannetje heeft een zwarte kruin en rug met witte strepen, een zwart-wit gestreepte kop met witachtige wangen en een lichtgele vlek tussen de schouders. De vleugels zijn zwart met witte randen en toppen aan de dekveren. Keel en borst zijn geel, de buik lichter, met enkele donkere strepen op de flanken. Het vrouwtje mist de vlek tussen de schouders en heeft geelbruine in plaats van witte strepen op kop en bovendelen; haar onderdelen zijn bleek geelbruin.
Verwarringssoorten
Sclaters miersluiper Myrmotherula sclateri is de naaste verwant en lijkt sterk, maar leeft ten zuiden van de Amazone, ver buiten het verspreidingsgebied van deze soort. De dwergmiersluiper Myrmotherula brachyura heeft een witte keel met een zwarte baardstreep en leeft vaker langs bosranden. Cherrie's miersluiper Myrmotherula cherriei heeft witte, zwaar zwart gestreepte onderdelen en leeft lager in de begroeiing.
Leefgebied
Kroon en hogere middenlagen van groenblijvend laaglandbos op witte zand- en gemengde bodems, in Colombia tot ongeveer 200 m, elders meestal onder 350 m en bij tepuis plaatselijk hoger. Zoekt in paren kleine geleedpotigen tussen bladeren, twijgen en lianen, vaak met gemengde groepen in de kroon. Over het nest is weinig bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Colombia: alleen in het uiterste oosten, in Guainía en Vaupés. Ontbreekt in Ecuador, Peru, Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het zuidwesten van Venezuela (Amazonas) en in het noordwesten van Brazilië, in het stroomgebied van de bovenloop van de Rio Negro.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in gemengde groepen in de kroon van bos op witte zandgronden, bijvoorbeeld rond Inírida en Mitú, bij voorkeur vanaf een bosrand, een open plek of een uitkijkpunt boven de boomkruinen. Let op de combinatie van gestreepte bovendelen en een gele keel.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Het leefgebied ligt afgelegen en is grotendeels intact; de soort is weinig onderzocht.
Wetenschappelijke naam
Myrmotherula ambigua | Zimmer, 1932
Zimmer beschreef de soort in 1932 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Myrmotherula werd in 1858 ingevoerd door Sclater. De geslachtsnaam is een verkleinvorm van Myrmothera (Grieks murmos, 'mier', en thēras, 'jager'): kleine mierenjager. De soortnaam is Latijn ambiguus, 'twijfelachtig, onzeker'. Zimmer (1932) vond het vrijwel zeker dat de nieuwe vogel een vorm van Myrmotherula sclateri was, maar voegde ze niet samen vanwege de grote kloof tussen hun verspreidingsgebieden. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Cerro Duida, Amazonas, Venezuela.