Alle soorten › Zangvogels › Mierklauwieren › Sclaters miersluiper
Sclaters miersluiper | Myrmotherula sclateri
Sclater's Antwren | Hormiguerito de Sclater | Choquinha-de-garganta-amarela
Sclaters miersluiper is een kleine, zwart-geel gestreepte miersluiper van de middenlagen en de kroon van Amazonisch laaglandbos ten zuiden van de Amazone. Hij houdt zich meestal hoog in het bos op, liever in het binnenste dan langs randen. In het gidsgebied leeft hij in het oosten van Peru en het noorden van Bolivia.
Geluid
De zang is een korte, rustige reeks van vier tot zes ver uit elkaar liggende pjuu-tonen. Roepjes zijn korte, hoge tonen.
Opname: JAYRSON ARAUJO DE OLIVEIRA — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
8–9 cm, klein, met een korte staart. Het mannetje heeft een zwart-wit gestreepte kop met gele wangen en een brede zwarte baardstreep, een zwarte kruin met lichtgele strepen en een zwarte rug met witachtige strepen en een lichtgele vlek tussen de schouders. De vleugels zijn zwart met witte randen. Keel en borst zijn geel, de buik lichter, met enkele zwarte strepen op de borstzijden. Het vrouwtje heeft okerkleurige strepen op kop en bovendelen, geen vlek tussen de schouders en meer strepen op de onderdelen.
Verwarringssoorten
De geelkeelmiersluiper Myrmotherula ambigua is de naaste verwant en lijkt sterk, maar leeft ten noorden van de Amazone, in het stroomgebied van de Rio Negro. De dwergmiersluiper Myrmotherula brachyura heeft een witte keel, een gelere buik zonder strepen en leeft vaker langs bosranden. De amazonemiersluiper Myrmotherula multostriata is wit van onderen en leeft laag in begroeiing langs water.
Leefgebied
Middenlagen en kroon van groenblijvend laaglandbos, zowel op terra firme als in várzea- en overgangsbos, tot ongeveer 550 m. Zoekt in paren kleine geleedpotigen tussen bladeren en dunne takken, vaak met gemengde groepen in de kroon. Over het nest is weinig bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Peru: in het Amazonelaagland ten zuiden van de Amazone en de Marañón, van het zuiden van Loreto tot Madre de Dios en Puno. Bolivia: in het noorden, in Pando, Beni en het laagland van La Paz. Ontbreekt in Colombia, Ecuador en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het westen en midden van Amazonisch Brazilië ten zuiden van de Amazone, oostwaarts tot de Xingu en zuidwaarts tot Mato Grosso.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Luister in de vroege ochtend naar de rustige reeks fluittonen in de kroon van laaglandbos, bijvoorbeeld in Madre de Dios, en zoek in gemengde kroongroepen vanaf een uitkijktoren of een kroonpad.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Het verspreidingsgebied is groot; ontbossing in het zuiden van het Amazonegebied vermindert het leefgebied plaatselijk.
Wetenschappelijke naam
Myrmotherula sclateri | Snethlage, HMMEE, 1912
Snethlage, HMMEE beschreef de soort in 1912 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Myrmotherula werd in 1858 ingevoerd door Sclater. De geslachtsnaam is een verkleinvorm van Myrmothera (Grieks murmos, 'mier', en thēras, 'jager'): kleine mierenjager. De soortnaam eert Philip Lutley Sclater (1829–1913), Britse ornitholoog en specialist in Neotropische vogels. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Boim, Tapajós, Pará, Brazilië.