Alle soorten › Spechtachtigen › Spechten › Geelkeelspecht
Geelkeelspecht | Piculus flavigula
Yellow-throated Woodpecker | Carpintero goliamarillo | Pica-pau-bufador
De geelkeelspecht is een kleine, groene specht van het Amazonelaagland, met een geheel goudgele keel en kop onder de kruin. Hij leeft in het bladerdak van hoog bos en sluit zich vaak aan bij gemengde groepen. In het gidsgebied komt hij vooral in het noordelijke Amazonegebied voor.
Geluid
Een lange, sissende roep en een korte reeks hoge, schrille tonen. Roffelt weinig.
Opname: JAYRSON ARAUJO DE OLIVEIRA — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
18–21 cm, met een rechte, grijsachtige snavel. De bovendelen zijn olijfgroen. Wang, keel en halszijde zijn goudgeel. Borst en buik zijn olijfgroen met witte of geelachtige schubben en vlekken. Het mannetje heeft een rode kruin en nek en een rode baardstreep; het vrouwtje heeft een olijfgroene kruin, rood alleen in de nek en geen rode baardstreep.
Verwarringssoorten
De witkeelspecht Piculus leucolaemus heeft een witte keel en alleen een gele streep onder het oog. De bronsspecht Piculus chrysochloros is groter, met een olijfgroene wang, een gele streep onder de wang en gele, gebandeerde onderdelen. De vlekborstgrondspecht Colaptes punctigula heeft een witte wang en een gestippelde, geelachtige borst, en leeft in meer open terrein.
Leefgebied
Hoog vochtig laaglandbos op terra firme, ook bos op witte zandgrond, várzea en bosranden, vooral onder 500 m. Leeft in het bladerdak en de middelste lagen. Eet mieren, termieten en andere insecten. Broedt in een zelf uitgehakte holte in een boom.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in het oosten, in het Amazonegebied en het stroomgebied van de Orinoco. In Ecuador in het noordelijke Amazonelaagland, in Sucumbíos, Orellana en Napo. In Peru vooral in het noordoosten, in Loreto. In Bolivia alleen plaatselijk in het noorden en noordoosten. Ontbreekt ten westen van de Andes en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in Venezuela, de Guyana's en het Braziliaanse Amazonegebied, met een afzonderlijke stand in het oosten van Brazilië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in de gemengde groepen van het bladerdak in hoog bos ten noorden van de Amazone en de Marañón, bijvoorbeeld vanaf een uitkijktoren. De sissende roep geeft vaak de eerste aanwijzing.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort is gebonden aan hoog bos, maar komt nog verspreid voor in grote, weinig aangetaste bosgebieden.
Wetenschappelijke naam
Piculus flavigula | (Boddaert, 1783)
Boddaert beschreef de soort in 1783 als Picus flavigula; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Piculus werd in 1824 ingevoerd door Spix. De geslachtsnaam is een verkleinwoord van Latijn picus, 'specht'. De soortnaam komt van Latijn flavus, 'geel', en gula, 'keel', naar de gele keel. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Cayenne, Frans-Guyana.