Alle soorten › Spechtachtigen › Spechten › Bronsspecht
Bronsspecht | Piculus chrysochloros
Golden-green Woodpecker | Carpintero verdidorado | Pica-pau-dourado-escuro
De bronsspecht is een middelgrote, groene specht van het laaglandbos ten oosten van de Andes. Hij zoekt zijn voedsel vooral hoog in het bladerdak en trekt vaak mee met gemengde groepen. Door zijn verborgen leefwijze in de boomkronen wordt hij minder vaak gezien dan zijn verspreiding doet vermoeden.
Geluid
Vrij stil. Een reeks harde, enigszins nasale roepen en losse, scherpe tonen; roffelt zelden.
Opname: JAYRSON ARAUJO DE OLIVEIRA — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
20–23 cm. De bovendelen zijn effen olijfgroen, met een bronsachtige glans op de vleugels. Een duidelijke gele streep loopt van de snavelbasis onder het oog door naar de halszijde en scheidt een donker olijfgroene wangvlek van de keel. De keel is geel of geelachtig, de onderdelen zijn geelachtig met dichte olijfgroene dwarsbanden. Het mannetje heeft een rode kruin, nek en baardstreep; het vrouwtje heeft een olijfgroene of gelige kruin en geen rood in de baardstreep. De ondervleugel is geelachtig.
Verwarringssoorten
De geelkeelspecht Piculus flavigula heeft een geheel gele kop zonder donkere wangvlek en een geschubde in plaats van gebandeerde borst. De witkeelspecht Piculus leucolaemus heeft een witte keel en een gestreepte, niet gebandeerde borst. De olijfrugspecht Colaptes rubiginosus heeft een grijze kruin, een witachtige wang en een meer goudkleurige rug, en leeft vooral in het bergbos.
Leefgebied
Hoog en vochtig laaglandbos op terra firme, várzea, galerijbos en bosranden, in Bolivia ook halfvochtig en droog bos; meestal onder 900 m, plaatselijk hoger. Foerageert in de middelste en hoge lagen van het bos op stammen en dikke takken. Eet vooral mieren, termieten en hun larven. Broedt in een zelf uitgehakte holte in een boom.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in het laagland ten oosten van de Andes en, met een aparte vorm, in het noorden van het land. In Ecuador en Peru in het Amazonelaagland. In Bolivia in het noorden en oosten, tot in het Chiquitano-droogbos. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied van Panama tot in Brazilië, Paraguay en het noorden van Argentinië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Let in het laaglandbos op gemengde groepen in het bladerdak; de soort klimt langzaam langs takken en hakt in mierennesten. Uitkijktorens en open plekken met zicht op de boomkronen bieden het beste overzicht.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort is wijdverbreid en verdraagt enige verstoring van het bos, maar verdwijnt waar het bos geheel wordt gekapt.
Wetenschappelijke naam
Piculus chrysochloros | (Vieillot, 1818)
Vieillot beschreef de soort in 1818 als Picus chrysochloros; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Piculus werd in 1824 ingevoerd door Spix. De geslachtsnaam is een verkleinwoord van Latijn picus, 'specht'. De soortnaam komt van Grieks khrusos, 'goud', en khlōros, 'groen', naar het goudgroene verenkleed. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Paraguay en Brazilië.