Alle soorten › Zangvogels › Ovenvogels en muisspechten › Goudoorstekelstaart
Goudoorstekelstaart | Synallaxis scutata
Ochre-cheeked Spinetail | Pijuí canela | Estrelinha-preta
De goudoorstekelstaart is een stekelstaart van de ondergroei van droge en halfgroenblijvende bossen. Kenmerkend zijn de okerkleurige wangen en de witte keel met een zwarte halve maan. In het gidsgebied leeft hij vooral in Bolivia; in Peru alleen in het zuidoosten.
Geluid
De zang is een hoge, dunne, gefloten frase waarvan het eerste deel omhoog glijdt, ongeveer eens per seconde herhaald.
Opname: Fabrício Grigolin — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
13–14 cm. Witte wenkbrauwstreep, zwartachtige teugels en een okergele oorstreek en baardstreek. Kruin en bovenrug zijn grijsbruin, met een zwartachtige vlek op het voorhoofd; de rug is donker roodbruin en wordt grijsbruin op de stuit. Bovenstaartdekveren en staart zijn roodbruin; de veren missen aan de punt de baarden, zodat de staart stekelig lijkt. Witte keel met een zwarte halve maan eronder; borst rozebruin tot geelbruin, buik lichter. De vogels in het zuidoosten van Bolivia (ondersoort whitii) zijn van boven egaler bruin, zonder roodbruin op de rug, met donkerder roodbruine vleugels en staart en een diepere okerkleur op kop en onderdelen. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De okerborststekelstaart Synallaxis albilora mist de zwarte halve maan op de keel, heeft oranjeachtig okerkleurige onderdelen en een langere staart en leeft in galerijbos. De cayennestekelstaart Synallaxis gujanensis heeft geen okergele wangen en geen zwarte keelvlek en leeft in vochtiger struikgewas langs rivieren. De roetkruinstekelstaart Synallaxis frontalis heeft een roodbruine kruin, grijsachtige onderdelen en een langere staart.
Leefgebied
Ondergroei en randen van halfgroenblijvend en loofverliezend bos, van het laagland tot ongeveer 1700 m. Zoekt in paren geleedpotigen, vooral op de grond, en sluit zich soms aan bij gemengde groepen. Het nest is een grote, langwerpige massa van takjes, worteltjes en dode bladeren met een horizontale ingangsbuis; het ligt op de grond en lijkt op een hoopje afval.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Bolivia: in het zuidoosten (ondersoort whitii) en plaatselijk in het noordwesten. Peru: alleen in het zuidoosten; de ondersoort van deze vogels is niet zeker. Ontbreekt in Colombia, Ecuador en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het oosten en midden van Brazilië, in het uiterste noordwesten van Paraguay en in het noordwesten van Argentinië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in de ondergroei van droog bos in Santa Cruz, bijvoorbeeld in het Chiquitano-bos, en luister naar de hoge, regelmatig herhaalde fluitfrase. De vogels zoeken laag, vaak op de grond.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Kap van droog bos voor landbouw en veeteelt verkleint plaatselijk het leefgebied.
Wetenschappelijke naam
Synallaxis scutata | Sclater, 1859
Sclater beschreef de soort in 1859 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Synallaxis werd in 1818 ingevoerd door Vieillot. De geslachtsnaam komt van Oudgrieks sunallaxis, 'uitwisseling'. De soortnaam komt van Latijn scutatus, 'met een schild', waarschijnlijk naar de zwarte keelvlek. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Bahia, Brazilië.