Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Grijskinheremietkolibrie
Grijskinheremietkolibrie | Phaethornis griseogularis
Grey-chinned Hermit | Ermitaño barbigrís | Rabo-branco-de-garganta-cinza
De grijskinheremietkolibrie is een kleine heremiet van de voetheuvels en het lagere bergbos. Hij is te herkennen aan de grijze kin en keel. Een aparte ondersoort, porcullae, leeft in droger bos op de westflank van de Andes in het noordwesten van Peru.
Geluid
De zang is een hoge, piepende, steeds herhaalde frase vanuit de lek. De roep is een scherp tsip.
Opname: Mauricio Cuellar Ramirez (@Birding.travel) — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
9 cm, met een licht gebogen snavel en een getrapte staart. De bovendelen zijn bronsgroen, de stuit is roodbruin. De kop heeft een donker masker met een lichte wenkbrauwstreep en baardstreep. Kin en keel zijn grijs, de rest van de onderdelen grijsachtig okerbruin tot kaneelkleurig. De staart is donker met lichte punten; de middelste pennen zijn iets verlengd, met een witachtige punt. De seksen zijn vrijwel gelijk.
Verwarringssoorten
De zwartkeelheremietkolibrie Phaethornis atrimentalis heeft een zwartachtige keelstreep en leeft vooral lager, in het laagland. De rode heremietkolibrie Phaethornis ruber is kleiner en feller roodbruin van onder, zonder grijze keel. De kleine streepkeelheremietkolibrie Phaethornis striigularis heeft een gestreepte keel en leeft ten westen van de Andes in vochtiger bos.
Leefgebied
Onderlaag en randen van vochtig voetheuvelbos en lager bergbos, secundair bos en struikgewas, meestal tussen ongeveer 500 en 1800 m, plaatselijk lager. De ondersoort porcullae leeft in droger, half bladverliezend bos en struikgewas op de westflank. Bezoekt bloemen van de onderlaag en vangt kleine geleedpotigen. Het nest hangt aan de onderkant van een blad.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia op de oostflank van de Oostelijke Cordillera en in de Serranía de la Macarena. In Ecuador op de oostflank van de Andes. In Peru op de oostflank in het noorden, en met porcullae op de westflank in het noordwesten. Ontbreekt in Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in Venezuela, het tepuigebied en het uiterste noorden van Brazilië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Kijk langs bosranden en paden met bloeiende planten in de voetheuvels van de oostflank in Ecuador en het noorden van Peru. In het noordwesten van Peru leeft hij in het droge bos van de westflank, bijvoorbeeld rond de pas van Porculla.
Staat van instandhouding
Niet geëvalueerd voor de Rode Lijst in de huidige soortafbakening. Ontbossing tast het leefgebied plaatselijk aan, maar de soort gebruikt ook secundair bos en bosranden.
Wetenschappelijke naam
Phaethornis griseogularis | Gould, 1851
Gould beschreef de soort in 1851 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Phaethornis werd in 1827 ingevoerd door Swainson. De geslachtsnaam combineert Oudgrieks phaethōn, 'zon', met ornis, 'vogel'. De soortnaam combineert Latijn griseus, 'grijs', met gula, 'keel', naar de grijze keel en kin. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Colombia.