Alle soorten › Duifachtigen › Duiven › Grijskopduif
Grijskopduif | Leptotila plumbeiceps
Grey-headed Dove | Paloma cabeza gris | Juriti-de-cabeça-cinza
De grijskopduif is een Leptotila met een blauwgrijze kruin en achterhals die duidelijk afsteken tegen de olijfbruine rug. Zijn verspreidingsgebied loopt van Mexico tot het westen van Colombia; in het gidsgebied is hij beperkt tot Colombia, waar hij vooral in de Caucavallei leeft. Hij loopt op de grond in bosranden en bosjes en is daar plaatselijk vrij algemeen.
Geluid
Een laag, hol en aangehouden woeoeoe, soms voorafgegaan door een korte zachte toon, met tussenpozen herhaald vanuit de ondergroei.
Opname: Alfonso Auerbach — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
24–27 cm, met een middellange, afgeronde staart. Kruin en achterhals zijn blauwgrijs, het voorhoofd lichter grijs, de wangen roze-grijs tot geelbruin. De bovendelen, vleugels en staart zijn olijfbruin. De keel is witachtig, de borst roze-grijs tot wijnrood getint, de buik en onderstaartdekveren wit. De naakte huid rond het oog is rood, de iris geel tot oranje, de poten rood. De buitenste staartpennen hebben witte toppen; de ondervleugel is roodbruin. De seksen zijn gelijk; jonge vogels zijn bruiner, met rossige randen aan de veren.
Verwarringssoorten
De verreaux' duif Leptotila verreauxi heeft een grijzige tot bruingrijze kruin zonder scherpe overgang naar de rug, een blauwe oogring en een minder roze borst. De grijskruinduif Leptotila rufaxilla in het oosten van het land heeft een witter voorhoofd en rossige kopzijden, en leeft niet in hetzelfde gebied. De cassins duif Leptotila cassinii van het laagland in het noordwesten heeft een egaal grijze borst en een minder contrasterende kruin.
Leefgebied
Bosranden, oud secundair bos, oeverbos, bosjes in landbouwgebied, schaduwkoffie en grote tuinen en parken, vooral tussen 900 en 1700 m in de Caucavallei, plaatselijk lager. Loopt op de grond, alleen of in paren, en eet zaden, gevallen vruchten en kleine ongewervelden. Het nest is een platform van takjes in een struik of lage boom.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in het westen, vooral in de Caucavallei en op de aangrenzende hellingen van de West- en Centrale Andes, met meldingen ook in andere delen van het noordwesten. Ontbreekt in Ecuador, Peru, Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied van het oosten van Mexico via Midden-Amerika tot Panama.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In bosjes, oeverbos en parken in de Caucavallei, bijvoorbeeld rond Cali, waar hij vroeg in de ochtend op paden en grasranden foerageert en zich laat horen.
Staat van instandhouding
Niet geëvalueerd in de huidige taxonomische indeling. Plaatselijk vrij algemeen en ook aanwezig in secundair bos en parken, maar het verspreidingsgebied in het gidsgebied is klein en sterk door landbouw omgevormd.
Wetenschappelijke naam
Leptotila plumbeiceps | Sclater & Salvin, 1868
Sclater & Salvin beschreef de soort in 1868 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Leptotila werd in 1837 ingevoerd door Swainson. De geslachtsnaam (oorspronkelijk Leptoptila) combineert Grieks leptos, 'fijn, slank', met ptilon, 'veer'. De soortnaam combineert Latijn plumbeus, 'loodgrijs', met -ceps, 'kop'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Choctum, Alta Verapaz, Guatemala.