Alle soorten › Duifachtigen › Duiven › Geelbuikduif
Geelbuikduif | Leptotila ochraceiventris
Ochre-bellied Dove | Paloma montaraz ventriocre | Juriti-de-barriga-ocre
De geelbuikduif is een Leptotila van de Tumbesregio, met een okergele buik, een wijnrode borst en een paarsglanzende nek. Hij komt alleen voor in het westen en zuidwesten van Ecuador en het uiterste noordwesten van Peru, waar hij in droog en halfvochtig bos leeft. Door het verlies van dit bos is de soort kwetsbaar geworden.
Geluid
Een laag, hol en wat klaaglijk woe-oeoe of een enkele lange toon, met tussenpozen herhaald vanuit dichte begroeiing.
Opname: Karl S. Berg — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
25–27 cm, met een middellange, afgeronde staart. Het voorhoofd is roze-grijs tot witachtig, kruin en achterhals zijn grijs met een sterke paarse tot bordeauxrode glans. De bovendelen, vleugels en staart zijn olijfbruin. De keel is wit, de borst wijnrood tot roze-bruin, de buik en onderstaartdekveren warm okergeel tot okerbruin. De naakte huid rond het oog is paarsrood, de iris licht, de poten rood. De buitenste staartpennen hebben smalle witte toppen; de ondervleugel is roodbruin. De seksen zijn gelijk; jonge vogels zijn doffer, met rossige randen aan de veren.
Verwarringssoorten
De verreaux' duif Leptotila verreauxi, die in hetzelfde gebied veel algemener is, heeft een witte buik, een grijzere borst en een blauwe oogring, en mist de sterke paarse glans op de nek. De vale duif Leptotila pallida leeft in vochtiger laaglandbos verder naar het noorden en is lichter, met een kaneelbruine rug en een witte buik.
Leefgebied
Halfvochtig en bladverliezend bos, bosranden en oud secundair bos, ook vochtiger bos op heuvels en lagere berghellingen, van zeeniveau tot ongeveer 1500 m, plaatselijk hoger. Loopt op de grond in de ondergroei, alleen of in paren, en eet zaden, gevallen vruchten en kleine ongewervelden. Het nest is een platform van takjes in een struik of lage boom.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Ecuador in het westen en zuidwesten, van Manabí en Guayas tot El Oro en Loja. In Peru alleen in het uiterste noordwesten, vooral in Tumbes en Piura. Ontbreekt in Colombia, Bolivia en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In bosreservaten in het zuidwesten van Ecuador en in Tumbes in Peru, in de ondergroei van halfvochtig bos op heuvels. Vroeg in de ochtend kun je hem op paden zien lopen en zijn lage roep horen.
Staat van instandhouding
Kwetsbaar. Het droge en halfvochtige bos van de Tumbesregio is grotendeels gekapt of door begrazing aangetast; de resterende stand is versnipperd en klein.
Wetenschappelijke naam
Leptotila ochraceiventris | Chapman, 1914
Chapman beschreef de soort in 1914 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Leptotila werd in 1837 ingevoerd door Swainson. De geslachtsnaam (oorspronkelijk Leptoptila) combineert Grieks leptos, 'fijn, slank', met ptilon, 'veer'. De soortnaam combineert Latijn ochraceus, 'okerkleurig', met venter, 'buik'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Zaruma, El Oro, Ecuador.