Alle soorten › Papegaaiachtigen › Papegaaien › Grijsrugmuspapegaai
Grijsrugmuspapegaai | Forpus coelestis
Pacific Parrotlet | Periquito del Pacífico | Tuim-do-pacífico
De grijsrugmuspapegaai is de muspapegaai van de droge Pacifische kant van Ecuador en Peru. Het is een van de kenmerkende soorten van de Tumbes-regio en komt daar algemeen voor in droogbos, struikgewas, akkers en dorpen. Groepen trekken met een hoog gekwetter door de struiken en landen vaak op de grond om zaden te eten.
Geluid
Een hoog, schel tsit en een snel getjilp, vaak door hele groepen; in de vlucht een droog gekwetter.
Opname: Leonardo Ordóñez-Delgado — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
12–13 cm, met een korte, wigvormige staart en een lichte, roze-achtige snavel. Kop en onderdelen zijn groen, met een helderder groen voorhoofd en gezicht; mantel en rug zijn grijsachtig groen. Het mannetje heeft een blauwe streep achter het oog, een kobaltblauwe stuit en kobaltblauwe vleugeldekveren en armpennen. Het vrouwtje heeft een zwakkere streep achter het oog, een minder blauwe stuit en geen blauw in de vleugel. Jongen lijken op het vrouwtje.
Verwarringssoorten
De geelwangmuspapegaai Forpus xanthops is groter, met een geel gezicht en voorhoofd, en leeft alleen in het droge dal van de Marañón. De grijswangparkiet Brotogeris pyrrhoptera is groter, met een langere, spitse staart, grijze wangen en oranje ondervleugeldekveren. De gebrilde muspapegaai Forpus conspicillatus heeft geen grijze rug en geen blauwe streep achter het oog, en leeft in Colombia.
Leefgebied
Droog loofbos, doornstruweel, struikgewas, randen van vochtiger bos, akkers, boomgaarden, tuinen en dorpen, van zeeniveau tot ongeveer 1500 m, plaatselijk hoger. Eet zaden van grassen en kruiden, ook vruchten en bloesems. Broedt in een holte in een boom of paal.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Ecuador in het westelijke laagland en op de lagere westhellingen, van Manabí en het westen van Pichincha zuidwaarts tot El Oro en Loja; de laatste jaren ook gemeld in droge Andesdalen in het noorden, zoals in Imbabura. In Peru in het droge noordwesten, van Tumbes en Piura zuidwaarts tot ongeveer La Libertad, met verspreide waarnemingen verder zuidelijk. In Colombia zijn er waarnemingen uit het zuidwesten; of de soort daar van nature voorkomt is onduidelijk. Ontbreekt in Bolivia en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in droogbos, tuinen en akkers rond Guayaquil, op het schiereiland Santa Elena of in het noordwesten van Peru, zoals rond Piura en Chiclayo. Groepjes zitten vaak in struiken of op elektriciteitsdraden.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Algemeen in een vrij klein verspreidingsgebied en aangepast aan landbouwgebied en dorpen; plaatselijk gevangen voor de handel in kooivogels.
Wetenschappelijke naam
Forpus coelestis | (Lesson, 1847)
Lesson beschreef de soort in 1847 als Agapornis coelestis; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Forpus werd in 1858 ingevoerd door Boie. De geslachtsnaam, in 1858 ingevoerd door Boie, is waarschijnlijk willekeurig gekozen. Mogelijk komt hij van Grieks phoreō, 'bezitten', en pous, 'voet', naar de behendige tenen; volgens Prestwich (1963) is het een anagram van Latijn profus, 'uitgespreid', naar de korte, wigvormige staart. De soortnaam is Latijn caelestis, 'hemels, hemelsblauw', naar het blauw in het verenkleed. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Peru.