Alle soorten › Nachtzwaluwachtigen › Nachtzwaluwen › Pauraque
Pauraque | Nyctidromus albicollis
Pauraque | Chotacabras pauraque | Bacurau
De pauraque is de meest verbreide nachtzwaluw van het tropische laagland van Amerika en in een groot deel van het gidsgebied de algemeenste. Hij leeft aan bosranden, op open plekken en in halfopen cultuurland, en zit 's nachts vaak op onverharde wegen. Zijn fluitende roep is een van de bekendste nachtgeluiden van de tropen; de naam is ervan afgeleid.
Geluid
Het lied is een helder, fluitend pur-wiiieeer, vaak met een of meer korte, stotterende voorslagen (pup-pup-pup-pur-wiiieeer), herhaald vanaf de grond of een weg, vooral in de schemering en bij maanlicht. Verder korte wiek- of kwiep-roepjes in de vlucht.
Opname: Jonas Nilsson — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
22–28 cm, met een lange, afgeronde staart en vrij korte, ronde vleugels. Het kleed is grijsbruin of roodbruin gemarmerd, met een rij grote zwarte vlekken met lichte randen op de schouders en een roodbruine oorstreek. Mannetjes hebben een brede witte band over de handpennen, een witte keelband en veel wit in de buitenste staartpennen. Vrouwtjes hebben een smallere, okerkleurige vleugelband en alleen smalle witte punten aan de buitenste staartpennen. In het licht van een lamp lichten de ogen oranjerood op.
Verwarringssoorten
De struiknachtzwaluw Nyctidromus anthonyi in het westen van Ecuador en Peru is kleiner en grijzer, met een kortere staart. De bandvleugelnachtzwaluw Systellura longirostris heeft een roodbruine nekband en een kortere staart, en leeft meestal hoger in de Andes. De laddernachtzwaluw Hydropsalis climacocerca leeft langs rivieren in het Amazonegebied; het mannetje heeft een getrapte staart met veel wit en geen brede witte vleugelband.
Leefgebied
Bosranden, open plekken, secundair bos, struweel, plantages, weiden en tuinen in het laagland en de voetheuvels, meestal tot ongeveer 1500 m, plaatselijk hoger. Jaagt vanaf de grond of een weg in korte vluchten op insecten. Rust overdag op de grond in het bladstrooisel; de eieren, meestal twee, liggen zonder nest op de grond.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia wijdverspreid in het laagland aan beide kanten van de Andes en in de dalen, ook in de llanos. In Ecuador in het westelijke en oostelijke laagland en de voetheuvels. In Peru in het oostelijke laagland en de voetheuvels en in het uiterste noordwesten. In Bolivia in het laagland van het noorden en oosten. Ontbreekt in het hooggebergte, in de kustwoestijn van Peru en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied van het zuiden van Texas en Mexico via Midden-Amerika tot Brazilië en het noorden van Argentinië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Rijd na zonsondergang langzaam over onverharde wegen langs bosranden en weiden; de vogels zitten vaak op de weg, waar hun oogglans in het licht van de koplampen te zien is. Hun roep is vaak al hoorbaar voordat je ze ziet.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Een algemene soort die profiteert van bosranden en halfopen cultuurland.
Wetenschappelijke naam
Nyctidromus albicollis | (Gmelin, 1789)
Gmelin beschreef de soort in 1789 als Caprimulgus albicollis; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Nyctidromus werd in 1838 ingevoerd door Gould. De geslachtsnaam combineert Grieks nukti-, 'nacht-', met -dromos, 'renner', van trekhō 'rennen'. De soortnaam komt van Latijn albus, 'wit', en collum, 'hals', naar de witte keelvlek. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Cayenne, Frans-Guyana.