Alle soorten › Papegaaiachtigen › Papegaaien › Roodsnavelmargrietje
Roodsnavelmargrietje | Pionus sordidus
Red-billed Parrot | Loro piquirrojo | Maitaca-de-bico-vermelho
Het roodsnavelmargrietje is een middelgrote papegaai met een korte staart, rode onderstaartdekveren en een koraalrode snavel, van de lagere bergbossen van de Andes en de kustgebergten. Paren en groepen vliegen met diepe vleugelslagen die ver onder de lichaamslijn gaan, zoals bij alle soorten van het geslacht Pionus. Van de margrietjes in het gidsgebied is het de enige met een geheel rode snavel.
Geluid
Een hese, schorre roep, zoals krèèk-krèèk, in de vlucht herhaald en tot ver te horen. Zittende groepen maken zachtere, kwetterende geluiden.
Opname: Juan Freile — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
28 cm, gedrongen, met een korte, vierkante staart en een koraalrode snavel. Het kleed is dof olijfgroen, met donkere randen aan de veren die een geschubd patroon geven. Kop en keel hebben een blauwe waas, die per ondersoort in sterkte verschilt, en op de borst ligt een blauwe vlek. Rond het oog ligt een kale, grijze ring. De onderstaartdekveren zijn rood. De seksen zijn gelijk. Jongen zijn groener, met minder blauw op de kop en een lichtere snavel.
Verwarringssoorten
Het zwartoormargrietje Pionus menstruus heeft een helderblauwe kop en borst, een zwarte oorvlek en een donkere snavel met alleen rood aan de basis, en leeft meestal lager. Het pruimkopmargrietje Pionus tumultuosus heeft een gespikkelde, paarsrode of witachtige kop en een gele snavel, en leeft hoger. Het bronsvleugelmargrietje Pionus chalcopterus is donker blauwbruin, met bronskleurige vleugels en een gele snavel. De schubnekamazone Amazona mercenarius is groter, met een langere staart en een geschubde nek.
Leefgebied
Vochtig voetheuvel- en bergbos, bosranden, open terrein met verspreide bomen en koffieplantages, ruwweg tussen 500 en 2500 m, plaatselijk hoger of lager. Eet vruchten, zaden en bloemen in het bladerdak en zwerft met het aanbod van voedsel, soms ook naar lagere hoogten. Broedt in holten in bomen.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in de Sierra Nevada de Santa Marta, de Serranía de Perijá en op de flanken van de Andes, vooral de Oost-Andes. In Ecuador op de oostflank van de Andes. In Peru op de oostflank van de Andes over vrijwel de hele lengte van het land. In Bolivia op de oostflank in de Yungas, zuidwaarts tot in Santa Cruz. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in de kustgebergten en de Andes van Venezuela.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek langs wegen door voetheuvelbos op de oostflank, zoals in Ecuador en Peru, en let in de ochtend op paren die met diepe vleugelslagen en een schorre roep over het dal vliegen. Bij vruchtdragende bomen zitten ze vaak lang stil in het bladerdak.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort verdraagt een deels ontbost landschap, maar ontbossing van de Andesflanken en vangst voor de handel zijn plaatselijke bedreigingen.
Wetenschappelijke naam
Pionus sordidus | (Linnaeus, 1758)
Linnaeus beschreef de soort in 1758 als Psittacus sordidus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Pionus werd in 1832 ingevoerd door Wagler. De geslachtsnaam komt van Grieks piōn, 'vet, gezet', naar de gedrongen bouw. De soortnaam komt van Latijn sordidus, 'vuil, smoezelig', naar het doffe verenkleed. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Venezuela.