Alle soorten › Papegaaiachtigen › Papegaaien › Maximiliaanmargrietje
Maximiliaanmargrietje | Pionus maximiliani
Scaly-headed Parrot | Loro choclero | Maitaca-verde
Het maximiliaanmargrietje is een middelgrote, kortstaartige papegaai van droge en halfvochtige bossen in het midden en oosten van Zuid-Amerika, die in het gidsgebied alleen in het zuidoosten van Bolivia voorkomt. De soort is genoemd naar prins Maximiliaan zu Wied-Neuwied, die in Brazilië vogels verzamelde. Paren en groepen vliegen met de diepe vleugelslagen die kenmerkend zijn voor het geslacht Pionus.
Geluid
Een hese, schelle roep, zoals krie-krie of tsjek, in de vlucht herhaald. Zittende groepen maken zachtere, kwetterende geluiden.
Opname: Marcos E. Sosa — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
29 cm, gedrongen, met een korte, vierkante staart. Het kleed is dof groen; de veren van kop en nek hebben donkere randen, wat een geschubd patroon geeft. Keel en bovenborst zijn dof paarsblauw. Rond het oog ligt een kale, witachtige ring. De snavel is geelachtig met een donkere basis. De onderstaartdekveren zijn rood. De seksen zijn gelijk. Jongen zijn groener, met minder blauw op de borst.
Verwarringssoorten
Het zwartoormargrietje Pionus menstruus heeft een helderblauwe kop en borst en een zwarte oorvlek, en leeft in het vochtige laagland verder naar het noorden. De blauwvoorhoofdamazone Amazona aestiva is groter, met een blauw voorhoofd, geel in het gezicht en een rode vleugelspiegel. De tucumanamazone Amazona tucumana is groter, met een rood voorhoofd, en leeft in bergbos. De groenwangparkiet Pyrrhura molinae is kleiner, met een lange, roodbruine staart.
Leefgebied
Chiquitano-droogbos, Chaco, halfvochtig bos in de voetheuvels van de Andes (het Tucumano-Boliviaanse bos), galerijbos en open land met bomen, van het laagland tot ruwweg 2000 m. Eet vruchten, zaden en bloemen en bezoekt ook maïsakkers. Broedt in holten in bomen.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Bolivia in het zuidoosten, in Santa Cruz, Chuquisaca en Tarija, zowel in het laagland als in de oostelijke voetheuvels van de Andes. Ontbreekt in Colombia, Ecuador, Peru en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het oosten en midden van Brazilië, in Paraguay en in het noorden van Argentinië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In het zuidoosten van Bolivia langs bosranden en galerijbossen in de voetheuvels, bijvoorbeeld rond Santa Cruz en Tarija. Groepen vliegen in de ochtend en de avond roepend tussen slaap- en voedselplaatsen.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort heeft een groot verspreidingsgebied en verdraagt een deels ontgonnen landschap, maar ontbossing in de Chaco en vangst voor de handel in kooivogels zijn plaatselijke bedreigingen.
Wetenschappelijke naam
Pionus maximiliani | (Kuhl, 1820)
Kuhl beschreef de soort in 1820 als Psittacus Maximiliani; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Pionus werd in 1832 ingevoerd door Wagler. De geslachtsnaam komt van Grieks piōn, 'vet, gezet', naar de gedrongen bouw. De soortnaam eert prins Maximiliaan van Wied-Neuwied (1782–1867), Duitse natuuronderzoeker die van 1815 tot 1817 in Brazilië verzamelde. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Rio Peruípe, Bahia, Brazilië.