Alle soorten › Roofvogels › Havikachtigen › Roodstaartbuizerd
Roodstaartbuizerd | Buteo jamaicensis
Red-tailed Hawk | Guaraguao colirrojo | Gavião-de-cauda-vermelha
De roodstaartbuizerd is de meest verbreide buizerd van Noord-Amerika, van Alaska tot Panama. In het gidsgebied is hij alleen een zeer zeldzame dwaalgast; de dichtstbijzijnde standvogels leven in de bergen van Costa Rica en het westen van Panama. Volwassen vogels zijn aan de roodbruine bovenkant van de staart te herkennen.
Geluid
Een hese, aflopende schreeuw, kieeeer; in de winter vaak stil.
Opname: Manuel Grosselet — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
45–56 cm; het vrouwtje is groter. Een forse buizerd met brede, afgeronde vleugels en een brede, vrij korte staart. De meest voorkomende lichte vorm is donkerbruin van boven, met lichte vlekken op de schouders, en wit van onder met een band van donkere strepen over de buik. De bovenkant van de staart is bij volwassen vogels roodbruin. In de vlucht heeft de lichte ondervleugel een donkere voorrand tussen lichaam en pols en een donkere polsvlek. Er zijn ook roodbruine en donkere vormen. Jonge vogels hebben een bruingrijze staart met smalle donkere banden en meer strepen van onder.
Verwarringssoorten
De prairiebuizerd Buteo swainsoni is slanker, met langere, spitsere vleugels, donkere slagpennen en een donkere borstband in plaats van een buikband. De roodrugbuizerd Geranoaetus polyosoma heeft een witte staart met een brede zwarte band voor de top. De witstaartbuizerd Geranoaetus albicaudatus heeft eveneens een witte staart met een zwarte band, grijze bovendelen en roodbruine schouders.
Leefgebied
Open en half-open land met verspreide bomen, bosranden, weiland en akkers, van zeeniveau tot in de bergen. Jaagt vanaf een hoge zitplaats of al zwevend in de wind op knaagdieren, konijnen, vogels en reptielen.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In het gidsgebied alleen als zeer zeldzame dwaalgast gemeld, in het noorden van Colombia; uit Ecuador, Peru, Bolivia en de Galápagos zijn geen of nauwelijks waarnemingen bekend. Broedt van Alaska en Canada door de Verenigde Staten, Mexico en Midden-Amerika tot het westen van Panama en op enkele Caraïbische eilanden; noordelijke vogels trekken in de winter zuidwaarts tot Midden-Amerika.
Hoe en wanneer kijken
Er is geen vaste plek; een forse buizerd met een roodbruine staart of een donkere voorrand van de ondervleugel in het noorden van Colombia verdient een zorgvuldige controle en documentatie met foto's.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De stand in Noord-Amerika is groot en is de afgelopen decennia toegenomen.
Wetenschappelijke naam
Buteo jamaicensis | (Gmelin, 1788)
Gmelin beschreef de soort in 1788 als Falco jamaicensis; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Buteo werd in 1799 ingevoerd door De Lacépède. De geslachtsnaam is Latijn buteo, de Romeinse naam voor de buizerd. De soortnaam verwijst naar Jamaica, niet noodzakelijk naar het hele verspreidingsgebied. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Jamaica.