Alle soorten › Spechtachtigen › Spechten › Spikkelborstdwergspecht
Spikkelborstdwergspecht | Picumnus steindachneri
Speckle-chested Piculet | Carpinterito perlado | Pica-pau-anão-de-peito-pintado
De spikkelborstdwergspecht is een dwergspecht die alleen in het noorden van Peru voorkomt, in de dalen van de Utcubamba, de Alto Mayo en de bovenloop van de Huallaga. Hij heeft een zwarte borst met dichte witte stippels, een tekening die geen andere dwergspecht in het gidsgebied heeft. Door ontbossing in zijn kleine verspreidingsgebied geldt hij als gevoelig.
Geluid
Een hoge, snelle, iets dalende triller, tsirrrr, en losse, dunne tsit-roepjes. Roffelt zacht op dunne takken.
Opname: Jerome Fischer — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
10 cm, met een korte, rechte snavel en een korte, zachte staart. De kruin is zwart met witte stippels; het mannetje heeft daarnaast rode veertoppen op de voorkruin. De bovendelen zijn vrijwel effen grijsbruin. Keel en borst zijn zwart met dichte witte druppelvlekken, de buik is wit met zwarte dwarsbanden. De staart is zwart, met witte binnenvlaggen van de middelste veren. Het vrouwtje mist het rood op de kop.
Verwarringssoorten
Lafresnayes dwergspecht Picumnus lafresnayi, lager op de oostflank, is van boven olijfgroener en van onder geheel gebandeerd, zonder zwarte borst. De goudkapdwergspecht Picumnus aurifrons van het laagland is kleiner, met een groenige rug en bij het mannetje een gele voorkruin. D'Orbigny's dwergspecht Picumnus dorbignyanus, verder naar het zuiden, is onder wit met zwarte schubben en heeft geen zwarte borst.
Leefgebied
Vochtig bergbos, bosranden, secundair bos en struikgewas met verspreide bomen, ook koffie-aanplant met schaduwbomen, ruwweg tussen 1000 en 2200 m. Foerageert op dunne takken, ranken en stengels in de lagere en middelste lagen, vaak met gemengde groepen. Eet kleine insecten, mieren en larven, die hij uit dode twijgen hakt. Broedt in een zelf uitgehakte holte in een dunne dode tak.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Alleen in Peru: in het noorden, in de departementen Amazonas en San Martín, in de dalen van de Utcubamba, de Alto Mayo en de bovenloop van de Huallaga. Ontbreekt in Colombia, Ecuador, Bolivia en op de Galápagos. Endemisch voor het gidsgebied.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in bosranden en struikgewas langs de weg door het Alto Mayo-gebied, tussen Abra Patricia en Moyobamba, in gemengde groepen. Let op zacht getik in dunne takken.
Staat van instandhouding
Gevoelig. Het kleine verspreidingsgebied ligt in een streek waar bos snel plaatsmaakt voor landbouw, koffie en weiland; de soort verdraagt wel secundair bos en bosranden.
Wetenschappelijke naam
Picumnus steindachneri | Taczanowski, 1882
Taczanowski beschreef de soort in 1882 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Picumnus werd in 1825 ingevoerd door Temminck. De geslachtsnaam verwijst naar Picumnus, een Romeinse god van vruchtbaarheid en landbouw, broer van Pilumnus, wiens naam verwant is aan Latijn picus, 'specht'. De soortnaam eert Franz Steindachner (1834–1919), Oostenrijks zoöloog en ichtyoloog aan het Naturhistorisches Museum in Wenen. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Chirimoto, Amazonas, Peru.