Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Spitssnavelgrondvink
Spitssnavelgrondvink | Geospiza difficilis
Sharp-beaked Ground Finch | Pinzón terrestre piquiagudo | Tentilhão-terrestre-de-bico-agudo
De spitssnavelgrondvink is een kleine darwinvink van de hoogste, vochtige delen van enkele Galápagoseilanden. Hij heeft de spitste snavel van de grondvinken en zoekt zijn voedsel vooral op de bodem tussen mos, varens en strooisel. De populaties van Genovesa en van Wolf en Darwin worden nu als aparte soorten beschouwd: de genovesagrondvink en de vampiergrondvink.
Van deze soort bestaat geen foto van een levende wilde vogel met een geschikte Creative Commons-licentie. Heb je er een die aan de regels voldoet? Stuur hem in.
Geluid
De zang is een korte, zoemende of tsjirpende frase, met tussenpozen herhaald. De roep is een kort, hoog tsjip.
Voor deze soort is nog geen opname met een geschikte Creative Commons-licentie beschikbaar.
Herkenning
11–12 cm, met een vrij lange, spitse, kegelvormige snavel die smaller is dan bij de andere grondvinken. Volwassen mannetjes zijn grotendeels zwart, met witachtige randen aan de onderstaartdekveren. Vrouwtjes en jonge vogels zijn olijfbruin van boven met roestbruine randen aan de vleugeldekveren, en lichtbruin met donkere strepen van onder. De snavelkleur wisselt met het seizoen van donker naar lichter geelachtig.
Verwarringssoorten
De kleine grondvink Geospiza fuliginosa heeft een kortere, stompere snavel en leeft vooral in de lagere, drogere zones. De middelste grondvink Geospiza fortis is groter, met een duidelijk diepere snavel. De olijfboszangervink Certhidea olivacea is kleiner en olijfgroen, met een dunne, zangerachtige snavel. De genovesagrondvink Geospiza acutirostris en de vampiergrondvink Geospiza septentrionalis lijken sterk, maar komen niet op dezelfde eilanden voor.
Leefgebied
Vooral de vochtige hooglandzone met mos, varens en struikgewas, en het open, grazige gebied op de hoogste delen van de eilanden; buiten de broedtijd ook lager, tot in de droge zone. Zoekt zaden, insecten en andere kleine ongewervelden op en vlak boven de grond, en keert daarbij bladeren en strooisel om. Broedt in het regenseizoen; het nest is een bolvormig bouwsel met een ingang opzij, in een struik of boom.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Endemisch voor de Galápagos. Komt voor op Fernandina en Pinta, en in kleine aantallen op Santiago. Op Santa Cruz is de soort verdwenen. Komt niet voor op het vasteland van Colombia, Ecuador, Peru en Bolivia.
- Jaarrond
Hoe en wanneer kijken
De bewoonde eilanden binnen het bereik van de soort zijn beperkt bezoekbaar; de kans is het grootst op de hoge delen van Santiago of Fernandina, die alleen met een vergunde gids toegankelijk zijn. Let op een kleine grondvink met een opvallend spitse snavel die tussen het strooisel woelt.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd, maar het verspreidingsgebied is klein en versnipperd. Ingevoerde zoogdieren, verlies van hooglandvegetatie en de ingevoerde parasitaire vlieg Philornis downsi vormen bedreigingen; de populatie op Santa Cruz is al verdwenen.
Wetenschappelijke naam
Geospiza difficilis | Sharpe, 1888
Sharpe beschreef de soort in 1888 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Geospiza werd in 1837 ingevoerd door Gould. De geslachtsnaam komt van Grieks gē, 'aarde, grond', en spiza, 'vink': een grondvink. De soortnaam komt van Latijn difficilis, 'moeilijk, lastig'. Zulke namen werden gegeven aan soorten waarvan de systematische plaats moeilijk te bepalen was; Sharpe beschreef de soort in 1888. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Isla Pinta, Galápagos.