Alle soorten › Papegaaiachtigen › Papegaaien › Vlekvleugelpapegaai
Vlekvleugelpapegaai | Touit stictopterus
Spot-winged Parrotlet | Periquito alipunteado | Apuim-de-asa-pintada
De vlekvleugelpapegaai is een kleine papegaai met een korte staart van de bergbossen in de Andes van Colombia, Ecuador en Peru. Hij leeft hoog in het bladerdak, in paren of kleine groepen, en is in het grootste deel van zijn verspreidingsgebied schaars en plaatselijk. Het mannetje heeft donkere vleugeldekveren met lichte vlekjes, waaraan de soort haar naam dankt.
Van deze soort bestaat geen foto van een levende wilde vogel met een geschikte Creative Commons-licentie. Heb je er een die aan de regels voldoet? Stuur hem in.
Geluid
Een schorre, nasale roep, vaak in korte reeksen, vooral in de vlucht.
Opname: Lelis Navarrete — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
17–18 cm, gedrongen, met een korte, vierkante staart en een lichte snavel. Het verenkleed is groen, aan de onderzijde iets geliger. Het mannetje heeft donkerbruine vleugeldekveren met witachtige toppen, die een vlekkenpatroon op de vleugel vormen, en een kleine oranje vlek op de buitenste armpennen. Het vrouwtje heeft groene vleugeldekveren met kleine donkere vlekjes en mist het oranje. Jongen lijken op het vrouwtje.
Verwarringssoorten
De blauwvoorhoofdpapegaai Touit dilectissimus heeft een blauw voorhoofd en rood in het gezicht en leeft aan de westkant van de Andes. De saffierstuitpapegaai Touit purpuratus heeft een blauwe stuit en een donkere band op de rug, en leeft in het laagland. De Catharinaparkiet Bolborhynchus lineola is fijn zwart gestreept en heeft een spitse staart. De andespapegaai Hapalopsittaca amazonina is groter, met een roodbruin gezicht en een langere staart.
Leefgebied
Vochtig berg- en voetheuvelbos, vooral op de oostflank van de Andes, ruwweg tussen 1000 en 2400 m, ook bosranden en hoge secundaire begroeiing. Eet vruchten en zaden in het bladerdak. Over het broeden is weinig bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia op verspreide plaatsen in de Andes, vooral op de oostflank van de Oost-Andes. In Ecuador op de oostflank van de Andes, vooral in het zuiden, onder meer in de Cordillera del Cóndor. In Peru in het noorden, in Amazonas, Cajamarca en San Martín. Ontbreekt in Bolivia en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in de bergbossen van het zuidoosten van Ecuador, zoals in de Cordillera del Cóndor, en in de bergbossen van San Martín en Amazonas in Peru. Let op kleine groepjes die met schorre roepen hoog over het bos vliegen.
Staat van instandhouding
Gevoelig. De soort heeft een versnipperd verspreidingsgebied en verliest leefgebied door ontbossing, de aanleg van wegen en mijnbouw op de oostflank van de Andes.
Wetenschappelijke naam
Touit stictopterus | (Sclater, 1862)
Sclater beschreef de soort in 1862 als Urochroma stictoptera; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Touit werd in 1855 ingevoerd door Gray. De geslachtsnaam komt uit het uitgestorven Tupi, waarin tuí eté 'echt klein papegaaitje' betekent; Marcgrave gebruikte in 1648 al 'Tuiete' voor een kleine papegaai. De soortnaam komt van Grieks stiktos, 'gevlekt', en pteron, 'vleugel', naar de lichte vlekjes op de vleugels. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Bogotá, Colombia.