Alle soorten › Duifachtigen › Duiven › Witvleugeltreurduif
Witvleugeltreurduif | Zenaida asiatica
White-winged Dove | Paloma alas blancas | Pomba-de-asa-branca
De witvleugeltreurduif is een duif van droge gebieden van het zuiden van de Verenigde Staten tot Panama en het Caribisch gebied, herkenbaar aan de witte rand langs de gevouwen vleugel. In het gidsgebied leeft hij alleen op de Colombiaanse eilanden San Andrés en Providencia in de westelijke Caribische Zee. De Peruaanse treurduif aan de Pacifische kust werd vroeger tot deze soort gerekend.
Geluid
Een ritmisch, hees koeren, vaak weergegeven als who-cooks-for-you, met de laatste toon gerekt; ook kortere reeksen van enkele tonen.
Opname: Scott Crabtree — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
27–31 cm, fors, met een vrij korte, afgeronde staart. Bovendelen grijsbruin, kop en borst licht grijsbruin met een roze tint. Een zwart streepje onder de oorstreek en een bronsachtige glans op de halszijden. De naakte huid rond het oog is blauw, de iris rood tot oranje. Langs de gevouwen vleugel loopt een smalle witte rand, die in de vlucht een brede witte band over de vleugel vormt, tegen donkere slagpennen. De staart heeft een donkere band en brede witte toppen aan de buitenste pennen. Poten rood. De seksen zijn vrijwel gelijk; jonge vogels zijn doffer en grijzer.
Verwarringssoorten
De Peruaanse treurduif Zenaida meloda komt alleen aan de Pacifische kust van Ecuador en Peru voor; die is grijzer, met een grotere blauwe oogring en een andere, langere zang. De treurduif Zenaida macroura is slanker, met een lange, spitse staart en zonder wit in de vleugel. De verreaux-duif Leptotila verreauxi heeft geen wit in de vleugel en een lichte kop.
Leefgebied
Op de eilanden in droog struikgewas, mangrove, open bos, kokosaanplant, tuinen en dorpen, op zeeniveau. Eet zaden, graan en vruchten, op de grond en in bomen. Nestelt in bomen en struiken; elders in het verspreidingsgebied ook in kolonies.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia als standvogel op San Andrés en Providencia; op het vasteland van het gidsgebied hooguit een zeldzame dwaalgast in het noorden. Ontbreekt in Ecuador, Peru, Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied van het zuidwesten van de Verenigde Staten via Mexico en Midden-Amerika tot Panama, en op de Grote Antillen en de Bahama's.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Op San Andrés in dorpen, tuinen en langs bosranden, vaak in paren of kleine groepen op leidingen en in boomtoppen.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Algemeen in het grootste deel van het verspreidingsgebied en in noordelijke richting in uitbreiding; de kleine eilandpopulatie in het gidsgebied is waarschijnlijk stabiel.
Wetenschappelijke naam
Zenaida asiatica | (Linnaeus, 1758)
Linnaeus beschreef de soort in 1758 als Columba asiatica; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Zenaida werd in 1838 ingevoerd door Bonaparte. De geslachtsnaam eert Zénaïde Laetitia Julie Bonaparte (1801–1854), echtgenote van Charles Lucien Bonaparte, die het geslacht beschreef, en nicht van Napoleon. De soortnaam is Latijn asiaticus, 'Aziatisch'; Linnaeus dacht ten onrechte dat de soort uit Indië kwam. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Jamaica.