Alle soorten › Duifachtigen › Duiven › Peruaanse treurduif
Peruaanse treurduif | Zenaida meloda
West Peruvian Dove | Tórtola melódica | Pomba-melódica
De Peruaanse treurduif is de grote, grijsbruine duif van de kustwoestijn en de oases van Ecuador, Peru en het noorden van Chili, met een brede witte vleugelband en blauwe huid rond het oog. Hij is in de steden aan de kust, zoals Lima, een van de algemeenste vogels. De wetenschappelijke naam meloda verwijst naar de melodieuze roep.
Geluid
Een ritmische, melodieuze reeks koerende tonen, ongeveer koe-koe-kroe-koeoe, langer en gevarieerder dan bij de geoorde treurduif, vaak vanaf antennes, daken en boomtoppen.
Opname: Jerome Fischer — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
26–29 cm, fors, met een vrij korte, afgeronde staart. Bovendelen grijsbruin, kop en onderdelen lichter grijs met een roze-bruine tint op de borst. Een klein zwart vlekje onder de oorstreek en een paarsachtige glans op de halszijden. De naakte huid rond het oog is helder blauw, de iris rood tot oranje. Langs de gevouwen vleugel loopt een brede witte band, die in de vlucht als witte vlek op de vleugel zichtbaar is, tegen zwartachtige slagpennen. De staart heeft een zwarte band en witte toppen aan de buitenste pennen. Poten rood. De seksen zijn vrijwel gelijk; jonge vogels zijn doffer en bruiner.
Verwarringssoorten
De geoorde treurduif Zenaida auriculata is kleiner en slanker, met twee zwarte streepjes op de kop, zwarte vlekken op de vleugel en geen witte vleugelband. De witvleugeltreurduif Zenaida asiatica, waarmee hij vroeger tot één soort werd gerekend, komt in het gidsgebied alleen op San Andrés en Providencia voor; die heeft minder blauwe huid rond het oog en een andere zang. De verreaux-duif Leptotila verreauxi heeft geen witte vleugelband en een lichte kop, en leeft meer in bos.
Leefgebied
Kustwoestijn met oases en struiken, irrigatielandbouw in de kustvalleien, droog bos en doornstruweel, oeverbos, parken, tuinen en steden, van zeeniveau tot ongeveer 2500 m in de westelijke Andesdalen, plaatselijk hoger. Eet zaden, graan en vruchten, op de grond en in bomen. Nestelt in bomen, ook in steden, en broedt bijna het hele jaar.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Ecuador in het zuidwesten, langs de kust en in de droge dalen van El Oro en Loja; in Peru over de hele kust en in de droge dalen van de westflank, plaatselijk ook in droge inter-Andesdalen. Ontbreekt in Colombia, Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het noorden van Chili.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Vrijwel overal in Lima, Trujillo, Arequipa en andere kuststeden van Peru, op pleinen, in parken en op daken; ook in de oases en akkers van de kustvalleien.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Zeer algemeen en in uitbreiding, met profijt van irrigatielandbouw en stedelijk groen.
Wetenschappelijke naam
Zenaida meloda | (Tschudi, 1843)
Tschudi beschreef de soort in 1843 als Columba meloda; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Zenaida werd in 1838 ingevoerd door Bonaparte. De geslachtsnaam eert Zénaïde Laetitia Julie Bonaparte (1801–1854), echtgenote van Charles Lucien Bonaparte, die het geslacht beschreef, en nicht van Napoleon. De soortnaam komt van Grieks melōidos, 'zangerig, melodieus', naar de roep. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Westhelling van de Andes, Peru.