Alle soorten › Duifachtigen › Duiven › Witwangduif
Witwangduif | Leptotila megalura
Yungas Dove | Paloma montaraz de las Yungas | Juriti-das-yungas
De witwangduif is de grootste Leptotila van het gidsgebied, een langstaartige duif van de bergbossen van de Yungas in Bolivia en het noordwesten van Argentinië. Het lichte, witachtige gezicht contrasteert met de grijze kruin en de warmbruine bovendelen. Hij loopt over de bosbodem en langs bospaden, en vliegt bij verstoring weg met klapperende vleugels.
Geluid
Een diep, hol koeren in twee delen, woe-oeoe, het tweede deel langer en dalend, met tussenpozen herhaald, vaak vanaf een tak in het middelste bladerdak.
Opname: Rosendo Fraga — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
28–32 cm, met een lange, afgeronde staart. Voorhoofd en wangen witachtig, kruin en nek grijs met een paarsachtige glans op de nek. De naakte huid rond het oog is rood. Bovendelen olijfbruin; keel wit, borst roze-bruin, buik wit. De ondervleugel is roestbruin. De buitenste staartpennen hebben brede witte toppen. Poten rood. De seksen zijn gelijk; jonge vogels zijn doffer, met lichte randen aan de veren.
Verwarringssoorten
De verreaux-duif Leptotila verreauxi leeft vooral lager en in droger terrein, is kleiner en korter van staart en heeft een minder wit gezicht en in Bolivia meestal blauwe huid rond het oog. De grijskruinduif Leptotila rufaxilla leeft in het laagland, is kleiner en heeft een blauwgrijze kruin en een lichte voorhoofdsband. De geoorde treurduif Zenaida auriculata heeft zwarte vlekjes op de kop en vleugels en een spitsere staart, en leeft in open land.
Leefgebied
Vochtig en halfvochtig bergbos van de Yungas en de Tucumán-Boliviaanse bossen, elzenbos, bosranden, ravijnen met bos en oudere secundaire groei, ongeveer tussen 1000 en 3000 m. Zoekt op de grond naar zaden, gevallen vruchten en ongewervelden. Het nest is een platform van takjes in een struik of boom.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Bolivia op de oostflank van de Andes, van La Paz naar het zuiden via Cochabamba, Santa Cruz en Chuquisaca tot Tarija. Ontbreekt in Colombia, Ecuador, Peru en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het noordwesten van Argentinië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Loop in de vroege ochtend over bospaden en onverharde wegen door het bergbos in het zuiden van Bolivia, bijvoorbeeld in Tarija, waar hij vaak op de weg loopt en laag wegvliegt.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Plaatselijk vrij algemeen in bos met weinig verstoring; ontbossing in de Yungas vormt een plaatselijke bedreiging.
Wetenschappelijke naam
Leptotila megalura | Sclater & Salvin, 1879
Sclater & Salvin beschreef de soort in 1879 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Leptotila werd in 1837 ingevoerd door Swainson. De geslachtsnaam (oorspronkelijk Leptoptila) combineert Grieks leptos, 'fijn, slank', met ptilon, 'veer'. De soortnaam combineert Grieks megas, 'groot', met oura, 'staart'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Tilotilo, Yungas, Bolivia.