Alle soorten › Papegaaiachtigen › Papegaaien › Zwartstaartparkiet
Zwartstaartparkiet | Pyrrhura melanura
Maroon-tailed Parakeet | Perico colimarrón | Tiriba-fura-mata
De zwartstaartparkiet is de meest verbreide Pyrrhura van het noordwestelijke Amazonegebied, met daarnaast geïsoleerde vormen in de Andes en in het Chocó. Groepen van vijf tot twintig vogels trekken snel en kwetterend door het bladerdak en worden vaak pas gezien wanneer ze opvliegen. De donkere, geschubde borst en de rode vleugelvlek zijn de kenmerken.
Geluid
Schel, schor en hoog kie-kie-kie of krie-krie, vooral in de vlucht; groepen in een boom maken zachte, babbelende geluiden.
Opname: Juan Freile — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
24 cm, met een lange, spitse staart en een donkergrijze snavel. Het kleed is grotendeels groen, met een donkerbruine kruin en een kale, witachtige oogring. De keel en borst zijn grijsbruin met brede lichte, witachtige tot geelbruine randen aan de veren, wat een geschubd patroon geeft. De handdekveren zijn rood, aan de rand geel, en vormen een vlek op de voorvleugel. De staart is van boven en onder donker roodbruin. De vormen van de Andes en het Chocó verschillen in de breedte van de schubben en de hoeveelheid rood in de vleugel. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De bonte parkiet Pyrrhura picta in Peru heeft rood of blauw in het gezicht en een rode buikvlek. De witnekparkiet Pyrrhura albipectus in het zuidoosten van Ecuador heeft een witachtige borst en een oranjegele oorvlek. De el-oroparkiet Pyrrhura orcesi in het zuidwesten van Ecuador heeft een rood voorhoofd en mist de lichte schubben. Brotogeris-parkieten zoals de kobaltvleugelparkiet Brotogeris cyanoptera zijn kleiner en hebben een korte staart.
Leefgebied
Vochtig laaglandbos op terra firme en in overstromingsgebieden, voetheuvelbos, de randen van bergbos en secundair bos, in het laagland meestal onder 1000 m; de Andesvormen leven tussen ongeveer 1600 en 2800 m. Eet vruchten, zaden en bloemen in het bladerdak. Broedt in boomholten.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in het Amazonelaagland van het zuidoosten, in de Oostelijke Cordillera bij de bovenloop van de Magdalena en in het zuidwesten aan de Pacifische kant (Nariño). In Ecuador in het Amazonelaagland en de voetheuvels van de oostflank en in het noordwesten (Esmeraldas, Carchi). In Peru in het noorden van het Amazonelaagland, ten noorden van de Amazone en de Marañón. Ontbreekt in Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het zuiden van Venezuela en het noordwesten van Brazilië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In het laagland van oostelijk Ecuador, zoals rond Sacha en langs de Napo, en in de voetheuvels, waar groepen in de boomtoppen langs bosranden en rivieren foerageren. Let op snelle, kwetterende groepjes die over het bos vliegen.
Staat van instandhouding
Niet geëvalueerd in deze afbakening. In grote delen van het Amazonelaagland is de soort vrij algemeen; de vormen van de Andes en het Chocó hebben kleine verspreidingsgebieden en lijden onder ontbossing.
Wetenschappelijke naam
Pyrrhura melanura | (Spix, 1824)
Spix beschreef de soort in 1824 als Aratinga melanurus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Pyrrhura werd in 1856 ingevoerd door Bonaparte. De geslachtsnaam komt van Grieks purrhos, 'vuurrood', en oura, 'staart'. Grieks melas, 'zwart', en oura, 'staart'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Tabatinga, Amazonas, Brazilië.