Alle soorten › Papegaaiachtigen › Papegaaien › El-oroparkiet
El-oroparkiet | Pyrrhura orcesi
El Oro Parakeet | Perico de El Oro | Tiriba-de-el-oro
De el-oroparkiet is een kleine Pyrrhura die alleen op de westflank van de Andes in het zuidwesten van Ecuador voorkomt. Hij werd pas in 1980 ontdekt en in 1988 beschreven. De hele stand leeft in een smalle strook vochtig bos op lage tot middelhoge hoogte, die grotendeels is ontgonnen.
Geluid
Hoog, schor gekwetter, zoals een snel herhaald kriek-kriek-kriek, vooral in de vlucht; groepen in een boom maken zachte, babbelende geluiden.
Opname: Jarol Fernando Vaca — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
22 cm, met een lange, spitse staart en een lichte, hoornkleurige snavel. Het kleed is overwegend groen, met een rood voorhoofd en rode teugel. De borst is groen met een zwakke, donkere schubbentekening en op de buik zit een vage roodbruine vlek. De handdekveren zijn rood en vormen een vlek op de voorvleugel. De staart is van boven en onder roodbruin. Rond het oog zit een kale, lichte ring. De seksen zijn gelijk; jonge vogels hebben minder rood op het voorhoofd.
Verwarringssoorten
De guayaquilaratinga Psittacara erythrogenys is groter, met een rode kop en een groene staart, en leeft vooral in droger, lager gelegen bos. De zwartstaartparkiet Pyrrhura melanura komt verder naar het noorden aan de Pacifische kant voor en heeft een donkere, licht geschubde borst zonder rood voorhoofd. Het bronsvleugelmargrietje Pionus chalcopterus is groter en donker, met een korte staart.
Leefgebied
Vochtig en zeer vochtig bos van de westflank, de randen daarvan en bosranden langs weilanden, meestal tussen 600 en 1300 m, plaatselijk lager. Eet vruchten, bloemen en zaden in het bladerdak. Broedt in boomholten; groepen slapen samen in holten en gebruiken ook nestkasten. Broedt coöperatief: helpers voeren de jongen mee.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Alleen in Ecuador, op de westflank van de Andes in El Oro en Azuay, met enkele meldingen noordelijker in Cañar en Chimborazo. Ontbreekt in Colombia, Peru, Bolivia en op de Galápagos. Endemisch voor het gidsgebied.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In het reservaat Buenaventura bij Piñas (El Oro), waar groepen langs de bosranden en bij de nestkasten foerageren. Let in de vroege ochtend op kwetterende groepjes die over de hellingen vliegen.
Staat van instandhouding
Bedreigd. De soort heeft een zeer klein verspreidingsgebied en een kleine stand. Het bos van de westflank is grotendeels omgezet in weiland, en de soort is afhankelijk van grote bomen met holten. Bescherming van het resterende bos en nestkasten in het reservaat Buenaventura hebben de stand plaatselijk geholpen.
Wetenschappelijke naam
Pyrrhura orcesi | Ridgely & Robbins, 1988
Ridgely & Robbins beschreef de soort in 1988 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Pyrrhura werd in 1856 ingevoerd door Bonaparte. De geslachtsnaam komt van Grieks purrhos, 'vuurrood', en oura, 'staart'. Vernoemd naar Gustavo Orcés V. (1903–1996), Ecuadoraans zoöloog. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit El Oro, Ecuador.