Alle soorten › Zangvogels › Amerikaanse zangers › Elfenwoudzanger
Elfenwoudzanger | Setophaga angelae
Elfin Woods Warbler | Reinita de bosque enano
De elfenwoudzanger is een kleine zwart-witte zanger van de bergbossen van Puerto Rico. Hij werd pas in 1968 ontdekt, in het elfenwoud van de Luquillo-bergen, en in 1972 beschreven; daarmee was hij een van de laatst ontdekte vogelsoorten van het Caribisch gebied.
Geluid
De zang is een reeks korte, snel opeenvolgende, weinig melodieuze tonen op één toonhoogte, die in volume aanzwelt en eindigt in tweelettergrepige tonen. De roep is een kort, metaalachtig tsjip.
Opname: GABRIEL LEITE — CC BY-NC-SA 4.0 · omgezet naar mono · xeno-canto
Herkenning
12–13 cm, klein en fijn gebouwd. De bovendelen zijn overwegend zwart met witte tekening; er is een witte wenkbrauwstreep, een onvolledige witte oogring en een witte vlek op de oorstreek en de halszijde. De vleugel draagt twee witte vleugelstrepen, de buitenste staartpennen hebben witte vlekken. De onderdelen zijn wit met zwarte strepen. De seksen zijn gelijk. Jonge vogels hebben ongeveer een jaar lang een grijsgroene rug en een minder contrastrijke tekening.
Verwarringssoorten
De bonte zanger Mniotilta varia, een wintergast, is groter, heeft een witte middenkruinstreep en kruipt langs stammen en takken. De zwartkopzanger Setophaga striata, een doortrekker, heeft in het voorjaar een egaal zwarte kruin en witte wangen, en in de herfst een olijfgroenig kleed. Adelaides zanger Setophaga adelaidae is grijs en geel.
Leefgebied
Elfenwoud en nevelwoud op de bergtoppen, tussen ongeveer 640 en 1030 m, en vochtig bergbos, secundair bos en schaduwkoffieplantages lager op de hellingen, vanaf ongeveer 370 m. Foerageert in de middelste laag en het bladerdak, vaak tussen lianen en dicht gebladerte, naar insecten en spinnen, en trekt mee in gemengde groepen.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatietypen van het Caribisch gebied.
Verspreiding en trek
Alleen op Puerto Rico, in het Maricao-bos in het westen, waar de grootste populatie leeft, en in het El Yunque-bos in de Luquillo-bergen in het oosten. Uit het Carite- en het Toro Negro-bos is de soort vermoedelijk verdwenen. Buiten Puerto Rico komt de soort niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Het Maricao-bos, langs de weg door het bos en de paden in de vroege ochtend. Gemengde groepen met Puerto Ricaanse tangares, todies en wintergasten onder de zangers zijn een goed aanknopingspunt; de vogel zoekt vaak in lianen en dicht gebladerte.
Staat van instandhouding
Bedreigd (EN). Het verspreidingsgebied is klein en versnipperd. De populatie werd in 2000 op ongeveer 600 volwassen vogels geschat en recenter op ten minste 1800. Bedreigingen zijn het verlies van bos door wegen, paden en zendmasten, bosbranden, orkanen en predatie. In de Verenigde Staten is de soort sinds 2016 wettelijk beschermd als bedreigde soort.
Wetenschappelijke naam
Setophaga angelae | (Kepler & Parkes, 1972)
Kepler & Parkes beschreef de soort in 1972 als Dendroica angelae; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Setophaga werd in 1827 ingevoerd door Swainson. Setophaga is Grieks, van sēs, sētos 'mot' en -phagos 'etend': 'motteneter'. angelae eert Angela Kepler, die de soort in 1971 met haar man Cameron Kepler in Puerto Rico ontdekte. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Sierra de Luquillo (El Yunque), Puerto Rico.