Alle soorten › Zangvogels › Winterkoningen › Sint-Vincentwinterkoning
Sint-Vincentwinterkoning | Troglodytes musicus
St. Vincent Wren | Chivirín de San Vicente
De Sint-Vincentwinterkoning is een van de vier huiswinterkoningen van de Kleine Antillen die in 2024 van de huiswinterkoning Troglodytes aedon zijn afgesplitst. Van de vier wijkt zijn zang het sterkst af; daaraan dankt hij ook de wetenschappelijke naam musicus.
Geluid
De zang is melodieus en gevarieerd, met heldere, fluitende tonen en trillers, en klinkt anders dan die van de andere huiswinterkoningen. De roep is een zoemend, raspend dzjrr.
Voor deze soort is nog geen opname met een geschikte Creative Commons-licentie beschikbaar.
Herkenning
11–13 cm, klein, met een korte, vaak opgestoken staart en een dunne, licht gebogen snavel; de vleugels zijn naar verhouding lang. De bovendelen zijn roodbruin; vleugels en staart zijn fijn donker gebandeerd. Een duidelijke lichte wenkbrauwstreep. De onderdelen zijn witachtig tot licht zandkleurig, met donkere spikkels op de zijkanten van de borst, de flanken en de onderstaart. Het kleed combineert dus een roodbruine bovenkant met veel wit en zandkleur onder. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
Op Saint Vincent de enige winterkoning. De bruine sidderspotlijster Cinclocerthia ruficauda houdt de staart eveneens omhoog, maar is veel groter, met een lange, gebogen snavel. Het vrouwtje van het Antillendikbekje Loxigilla noctis is bruin, maar heeft een korte, kegelvormige snavel en een ongebandeerde staart. De Grenadawinterkoning op Grenada is donkerder roodbruin, onder minder wit, en mist een duidelijke wenkbrauwstreep.
Leefgebied
Van bebouwd gebied, tuinen en landbouwgrond tot struikrijk bos en bergregenwoud. Zoekt laag in de begroeiing en tussen dood hout naar insecten en spinnen. Nestelt in holten in bomen en gebouwen.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatietypen van het Caribisch gebied.
Verspreiding en trek
Alleen op het hoofdeiland Saint Vincent. Van de Grenadines zijn geen populaties bekend. Buiten Saint Vincent komt de soort niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Te zien in tuinen en landbouwgebied, en langs bospaden in het binnenland, bijvoorbeeld in de Vermont Nature Trails, waar ook de Sint-Vincentamazone leeft. De zang is het beste aanknopingspunt.
Staat van instandhouding
Nog niet beoordeeld door de IUCN (NE), omdat de soort pas in 2024 is afgesplitst. Het verspreidingsgebied beperkt zich tot één eiland van zo'n 345 km², maar de soort benut veel verschillende leefgebieden, ook door de mens beïnvloede. Over aantallen en trend zijn weinig gegevens bekend.
Wetenschappelijke naam
Troglodytes musicus | (Lawrence, 1878)
Lawrence beschreef de soort in 1878 als Thryothorus musicus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Troglodytes werd in 1809 ingevoerd door Vieillot. Troglodytes is Grieks, van troglē 'hol, spleet' en dyein 'kruipen': 'holbewoner', naar de gewoonte om al zoekend in spleten en holten te verdwijnen. musicus is Latijn voor 'muzikaal', naar de heldere, gevarieerde zang. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Sint-Vincent, Kleine Antillen.