Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Blauwe suikervogel
Plaats in de stamboom Vogels Aves › Vogels met een beweeglijk verhemelte Neognathae › Alle overige moderne vogels Neoaves › Landvogels Telluraves › Valken, papegaaien en zangvogels Australaves › Valken en zangvogels Eufalconimorphae › Papegaaien en zangvogels Psittacopasserae
Blauwe suikervogel | Cyanerpes cyaneus
Red-legged Honeycreeper | Mielero pata roja
De blauwe suikervogel is de meest verbreide suikervogel van het gidsgebied: een kleine tangare met een lange, gebogen snavel en rode poten. Het mannetje is diep paarsblauw met een turquoise kruin; in de vlucht is de gele ondervleugel te zien. Hij komt voor van het zuiden van Mexico tot in Panama en eet nectar, vruchten en insecten.
Geluid
Een dun, schor tsjiep en een nasaal, miauwend geluid; de zang is een reeks korte, ijle tonen.
Opname: JAYRSON ARAUJO DE OLIVEIRA — CC BY-NC-SA 4.0 · ingekort tot de eerste 60 s, mono · xeno-canto
Herkenning
12–13 cm. Slank, met een korte staart en een lange, licht gebogen zwarte snavel. Het broedende mannetje is paarsblauw met een lichte turquoise kruin, een zwarte teugel, een zwarte rug, zwarte vleugels en staart en heldere rode poten; de ondervleugel is geel. Buiten de broedtijd is het mannetje groen als het vrouwtje, maar houdt het zwarte vleugels en staart. Het vrouwtje is olijfgroen met vage streepjes op de lichtere onderdelen, een lichte wenkbrauwstreep en dofrode poten.
Verwarringssoorten
De geelpootsuikervogel Cyanerpes lucidus en de purpersuikervogel C. caeruleus zijn kleiner, hebben een kortere staart, gele poten en een zwarte keelvlek. Het mannetje van de blauwe pitpit Dacnis cayana heeft een korte, spitse snavel en een helderder turquoiseblauw kleed. Het vrouwtje lijkt op het vrouwtje van de groene suikervogel Chlorophanes spiza, dat groter en egaler groen is met een gele snavelbasis.
Leefgebied
Kruinlaag en randen van vochtig en half-droog bos, oud secundair bos, plantages, schaduwkoffie, tuinen en parken, van zeeniveau tot ongeveer 1200 m. Trekt naar bloeiende en vruchtdragende bomen en komt vaak bij voederplanken met fruit.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van Mexico en Midden-Amerika.
Verspreiding en trek
Zuiden van Mexico, vanaf Veracruz en Oaxaca, inclusief het schiereiland Yucatán, en verder door heel Midden-Amerika aan beide kanten tot in Panama. Buiten het gidsgebied op Cuba, in het noorden van Zuid-Amerika en in het Amazonegebied en Atlantisch Brazilië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Gemakkelijk te zien bij voederplanken met bananen en papaja bij lodges in Costa Rica en Panama; in het laagland van Yucatán ook in tuinen en dorpsbomen.
Staat van instandhouding
Niet bedreigd (LC). Algemeen in een groot deel van het gidsgebied; wordt plaatselijk als kooivogel gevangen.
Wetenschappelijke naam
Cyanerpes cyaneus | (Linnaeus, 1766)
Linnaeus beschreef de soort in 1766 als Certhia cyanea; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Cyanerpes werd in 1899 ingevoerd door Oberholser. Cyanerpes is Grieks, van kuanos 'donkerblauw' en herpēs 'kruiper'. cyaneus is Latijn, van het Griekse kuaneos 'donkerblauw'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Suriname.