Alle soorten › Zangvogels › Vireo's › Geelborstvireo
Plaats in de stamboom Vogels Aves › Vogels met een beweeglijk verhemelte Neognathae › Alle overige moderne vogels Neoaves › Landvogels Telluraves › Valken, papegaaien en zangvogels Australaves › Valken en zangvogels Eufalconimorphae › Papegaaien en zangvogels Psittacopasserae
Geelborstvireo | Vireo flavifrons
Yellow-throated Vireo | Vireo garganta amarilla
De geelborstvireo is een stevige vireo met een heldergele keel en borst en een gele bril. Hij broedt in het oosten van Noord-Amerika en is in het gidsgebied een wintergast en doortrekker, die vaak in de kronen met gemengde groepen meetrekt.
Geluid
De zang is een trage reeks hese, korte frasen van twee of drie tonen met pauzes ertussen. In de winter vooral een schor, dalend gekwetter.
Opname: Scott Gravette — CC BY-NC-SA 4.0 · omgezet naar mono · xeno-canto
Herkenning
13–15 cm. Kop en rug olijfgroen, stuit grijs. Keel en borst heldergeel, buik en onderstaartdekveren wit. Gele teugel en oogring vormen een gele bril. Twee brede witte vleugelstrepen. Snavel vrij dik en grijs, poten blauwgrijs.
Verwarringssoorten
De brilvireo Vireo solitarius heeft een blauwgrijze kop met een witte bril en een witte keel. De geelbandvireo Vireo carmioli (hooglanden van Costa Rica en het westen van Panama) is kleiner, met gele vleugelstrepen en geen heldergele keel. De geelgroene vireo Vireo flavoviridis heeft geen vleugelstrepen en een grijze kruin met een witte wenkbrauwstreep.
Leefgebied
In de winter in de kronen en aan de randen van vochtig en halfvochtig bos, secundair bos, schaduwkoffie en bomen in halfopen terrein, vooral in het laagland en de voetheuvels. Zoekt rustig tussen het blad naar insecten en eet in de winter ook vruchten.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van Mexico en Midden-Amerika.
Verspreiding en trek
Overwintert van het zuiden van Mexico door heel Midden-Amerika tot Panama, en verder in het noorden van Zuid-Amerika. Trekt in voor- en najaar vooral door het oosten van Mexico. Broedt buiten het gidsgebied in het oosten van de Verenigde Staten en het zuidoosten van Canada.
- Wintergast (ca. okt–mrt)
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In de winter het best te vinden in gemengde groepen in de boomkronen langs bosranden; de gele keel en de witte vleugelstrepen vallen dan op.
Staat van instandhouding
Niet bedreigd. Vrij algemene wintergast in een groot deel van Midden-Amerika.
Wetenschappelijke naam
Vireo flavifrons | Vieillot, 1808
Vieillot beschreef de soort in 1808 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Vireo voerde hij in datzelfde werk in. Vireo werd door Latijnse schrijvers gebruikt voor een kleine, groene trekvogel, waarschijnlijk de wielewaal; ook de groenling is voorgesteld. flavifrons is Latijn, van flavus 'geel' en frons 'voorhoofd', naar het gele voorhoofd en de gele keel. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit oostelijke Verenigde Staten.