Alle soorten › Roofvogels › Havikachtigen › Grijze buizerd
Plaats in de stamboom Vogels Aves › Vogels met een beweeglijk verhemelte Neognathae › Alle overige moderne vogels Neoaves › Landvogels Telluraves › Roofvogels, uilen, ijsvogels en spechten Afroaves › Havikachtigen en uilen Hieraves
Grijze buizerd | Buteo plagiatus
Grey Hawk | Gavilán gris
De grijze buizerd is een compacte, lichtgrijze buizerd met fijn grijs-wit gebandeerde onderdelen, een donker oog en een zwarte staart met brede witte banden. Hij jaagt vanaf een zitpost aan een bosrand of langs een rivier, vooral op hagedissen, en verraadt zich door een fluitende roep. In het gidsgebied is hij een standvogel van het noorden van Mexico tot het noordwesten van Costa Rica.
Geluid
Een helder, fluitend, dalend hoe-wieeeoe, vaak in reeksen; ook een langgerekte, hoge schreeuw krieeee.
Opname: Richard E. Webster — CC BY-NC-SA 4.0 · omgezet naar mono · xeno-canto
Herkenning
41–46 cm, met vrij korte, brede vleugels en een middellange staart. Volwassen vogels hebben een egaal lichtgrijze kop en lichtgrijze bovendelen, en onderdelen met fijne grijze en witte bandjes. Het oog is donker, washuid en poten zijn geel. De staart is zwart met twee of drie witte banden, waarvan de middelste de breedste is, en een witte stuit. In de vlucht zijn de ondervleugels wittig met fijne grijze bandjes en donkere toppen. Jonge vogels zijn bruin van boven, met een lichte kop met een donkere oogstreep en baardstreep, witte onderdelen met grove donkere vlekken en gebandeerde dijen, en een bruine staart met veel smalle donkere banden. Mannetje en vrouwtje zijn gelijk; het vrouwtje is groter.
Verwarringssoorten
De grijsgestreepte buizerd Buteo nitidus lijkt sterk op de grijze buizerd, maar heeft fijne grijs-witte bandjes op de rug en komt pas vanaf het midden van Costa Rica voor. De wegbuizerd Rupornis magnirostris heeft een licht oog, een bruingrijze borst, roestbruine bandjes op de buik en vaak roestkleur in de handpennen. Jonge breedvleugelbuizerds Buteo platypterus lijken op jonge grijze buizerds, maar hebben een minder opvallende kop en geen witte stuit.
Leefgebied
Oeverbos en galerijbos, droog en seizoensgebonden loofbos, bosranden en open bos, mezquite en populieren langs rivieren in het noorden, en weilanden en plantages met hoge bomen, van het laagland tot in de heuvels. Zit vaak op een kale tak aan een bosrand.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van Mexico en Midden-Amerika.
Verspreiding en trek
Standvogel van het noordwesten (Sonora) en het noordoosten van Mexico (Nuevo León en Tamaulipas) zuidwaarts aan beide kanten door het laagland, inclusief het schiereiland Yucatán, en verder door Belize, Guatemala, El Salvador, Honduras en Nicaragua tot het noordwesten van Costa Rica (Guanacaste). Op het centrale plateau van Mexico schaars. Buiten het gidsgebied broedend in het zuiden van Arizona, New Mexico en Texas; een deel van die vogels overwintert in Mexico.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zit vaak goed zichtbaar op een kale tak aan een bosrand of op een paal en verraadt zich door de fluitende roep. Algemeen in het schiereiland Yucatán, langs de Pacifische kust van Mexico, zoals rond San Blas in Nayarit, en in Guanacaste.
Staat van instandhouding
Niet bedreigd. Profiteert plaatselijk van half open land.
Wetenschappelijke naam
Buteo plagiatus | (Schlegel, 1862) (GBIF: Buteo nitidus)
Schlegel beschreef de soort in 1862 als Asturina plagiata; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Buteo werd in 1799 ingevoerd door De Lacépède. Buteo is het Latijnse woord voor een buizerd. plagiatus is Latijn; de bedoeling van Schlegel (1862) is niet zeker, maar waarschijnlijk 'gestreept, gebandeerd' (van plaga 'streep'), naar de fijn grijs-wit gebandeerde onderdelen. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Veracruz, Mexico.