Alle soorten › Pelikaanachtigen › Reigers › Grote zilverreiger
Plaats in de stamboom Vogels Aves › Vogels met een beweeglijk verhemelte Neognathae › Alle overige moderne vogels Neoaves › Vogels van de elementen Elementaves › Keerkringvogels en watervogels Phaethoquornithes › Water- en moerasvogels Aequornithes
Grote zilverreiger | Ardea alba
Great Egret | Garceta grande
De grote zilverreiger is de grootste witte reiger van het gidsgebied, een vogel van ongeveer een meter met een lange, dunne hals die in rust in een diepe S-bocht ligt. Hij jaagt langzaam schrijdend of roerloos staand in ondiep water. Rond 1900 werd de soort in de Amerika's zwaar bejaagd om de sierveren van het broedkleed, die op dameshoeden werden verwerkt. In het gidsgebied is hij een algemene standvogel van wetlands in het hele laagland.
Geluid
Meestal stil. Bij verstoring een laag, schor, ratelend kraak; in de kolonie diverse kakelende en krassende geluiden.
Opname: Xavier Riera — CC BY-NC-SA 4.0 · omgezet naar mono · xeno-canto
Herkenning
94–104 cm, slank, met een lange hals en lange zwarte poten met zwarte voeten. Het verenkleed is geheel wit. De snavel is geel en vrij zwaar; de mondspleet loopt door tot achter het oog. In de broedtijd groeien lange, ijle sierveren op de rug die tot voorbij de staart reiken, kleurt de naakte teugel helder groen en kan de snavel deels donker worden. Mannetje en vrouwtje zijn gelijk; jonge vogels lijken op volwassen vogels buiten de broedtijd. In de vlucht wordt de hals ingetrokken en steken de poten ver achter de staart uit; de vleugelslag is traag en diep.
Verwarringssoorten
De Amerikaanse kleine zilverreiger Egretta thula is veel kleiner, met een dunne zwarte snavel en gele voeten. Jonge kleine blauwe reigers Egretta caerulea zijn wit, maar kleiner, met een grijsachtige snavel met donkere punt en groenige poten. De witte vorm van de roodhalsreiger Egretta rufescens is kleiner, met een roze snavel met zwarte punt en blauwgrijze poten. De koereiger Ardea ibis is klein en gedrongen, met een korte gele snavel en een korte hals. De witte vorm van de Amerikaanse blauwe reiger Ardea herodias, schaars in het noorden van het schiereiland Yucatán, is groter en zwaarder, met lichte poten en een forsere snavel.
Leefgebied
Zoetwatermoerassen, ondiepe lagunes en estuaria, mangrove, oevers van meren en vijvers, rijstvelden, overstroomde graslanden en getijdenslik; vooral in het laagland, plaatselijk ook bij meren in het hoogland. Eet vooral vis, daarnaast kikkers, krabben, grote insecten en soms kleine reptielen. Overnacht en broedt in kolonies, vaak samen met andere reigers, in mangrove of in bomen en struiken boven water; het nest is een platform van takken.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van Mexico en Midden-Amerika.
Verspreiding en trek
In Mexico langs beide kusten, van Baja California en Sonora tot Chiapas en van Tamaulipas over Veracruz en Tabasco tot het schiereiland Yucatán, en plaatselijk bij meren en moerassen in het binnenland. Verder in het laagland van heel Midden-Amerika, van Belize en Guatemala tot Panama, aan beide kusten. In de noordelijke winter komen er vogels uit Noord-Amerika bij. Buiten het gidsgebied in de Amerika's van het zuiden van Canada tot in Argentinië en Chili, en verder in Afrika, Zuid- en Oost-Azië, Australië en delen van Europa.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Grote wetlands met ondiep open water trekken de grootste aantallen, zoals de Pantanos de Centla in Tabasco, de lagunes van Marismas Nacionales in Nayarit en Palo Verde in Costa Rica, vooral in het droge seizoen wanneer het water zich terugtrekt. Op afstand is de soort tussen de andere witte reigers te herkennen aan de lengte van de hals, de gele snavel en de zwarte voeten.
Staat van instandhouding
Niet bedreigd. Na de vervolging om de sierveren rond 1900 hebben de populaties zich hersteld. Plaatselijk vormen het droogleggen van wetlands, kap van mangrove en verstoring van broedkolonies een bedreiging.
Wetenschappelijke naam
Ardea alba | Linnaeus, 1758
Linnaeus beschreef de soort in 1758 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Ardea voerde hij in datzelfde werk in. Ardea is het Latijnse woord voor 'reiger'. alba is Latijn voor 'wit'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Europa.