Alle soorten › Roofvogels › Havikachtigen › Kortstaartbuizerd
Plaats in de stamboom Vogels Aves › Vogels met een beweeglijk verhemelte Neognathae › Alle overige moderne vogels Neoaves › Landvogels Telluraves › Roofvogels, uilen, ijsvogels en spechten Afroaves › Havikachtigen en uilen Hieraves
Kortstaartbuizerd | Buteo brachyurus
Short-tailed Hawk | Aguililla cola corta
De kortstaartbuizerd is een kleine, compacte buizerd die hoog boven bosranden en open plekken stilhangt in de wind en dan met ingetrokken vleugels op een vogel in het bladerdak neerduikt. Hij komt voor in een lichte en een donkere vorm. In het gidsgebied is hij een wijdverspreide standvogel van de laaglanden en heuvels van Mexico tot Panama.
Geluid
Een hoog, dun en wat schel kliiieeh of kie-ie-ie, vooral in de vlucht boven het broedgebied; buiten de broedtijd vaak stil.
Opname: Rolf A. de By — CC BY-NC-SA 4.0 · ingekort tot de eerste 60 s, mono · xeno-canto
Herkenning
37–46 cm, met brede vleugels die naar de punt wat smaller toelopen en een vrij korte staart. De lichte vorm is donker grijsbruin van boven en op de kop, waar het donker als een kap tot onder het oog reikt, met een witte keel en witte onderdelen; de ondervleugel is wit op de dekveren en lichtgrijs op de slagpennen, met een donkere achterrand. De donkere vorm is geheel zwartbruin, met grijze, fijn gebandeerde slagpennen en een lichter vlak aan de basis van de handpennen. De staart is grijs met smalle donkere banden en een bredere eindband. Jonge vogels hebben lichte vlekken en strepen op kop en onderdelen. Mannetje en vrouwtje zijn gelijk; het vrouwtje is groter.
Verwarringssoorten
De breedvleugelbuizerd Buteo platypterus, in de winter in hetzelfde gebied, heeft roodbruin gebandeerde of bruin gestreepte onderdelen, geen donkere kap en een staart met brede witte banden. De lichte vorm van de prairiebuizerd Buteo swainsoni is groter, met een donkere borst en donkere slagpennen. De donkere vorm lijkt op de bandstaartbuizerd Buteo albonotatus, die groter is, langere vleugels heeft en als een kalkoengier met de vleugels in een V zweeft. De grote bonte buizerd Pseudastur albicollis is wit met zwarte vleugelpunten en een zwarte staartband, en ook van onderen helemaal wit.
Leefgebied
Bosranden, open plekken en half open land met verspreide bossen in het laagland en heuvelland, pijn-eikenbos en pijnsavanne, seizoensbos op het schiereiland Yucatán en mangrove; meestal onder 2000 meter, plaatselijk hoger. Jaagt vooral op kleine vogels, die hij vanuit grote hoogte overvalt. Nestelt hoog in een boom.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van Mexico en Midden-Amerika.
Verspreiding en trek
Standvogel van Mexico tot Panama: in Mexico aan de Pacifische kant vanaf Sonora en Sinaloa en aan de Golfkant vanaf Tamaulipas zuidwaarts, en op het schiereiland Yucatán; verder door Belize, Guatemala, El Salvador, Honduras, Nicaragua en Costa Rica tot Panama. In het noorden van Mexico schaars en plaatselijk. Buiten het gidsgebied in Florida, sinds kort in kleine aantallen in het zuidoosten van Arizona, en in tropisch Zuid-Amerika tot in het noorden van Argentinië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Halverwege de ochtend, als de thermiek op gang komt, hangt hij hoog boven bosranden en dalen, vaak hoger dan andere roofvogels. In de Centrale Vallei van Costa Rica, op het schiereiland Yucatán en in het gebied van het Panamakanaal is hij dan geregeld te zien.
Staat van instandhouding
Niet bedreigd. Verdraagt half open, gedeeltelijk ontbost land goed en is in het gidsgebied vrij algemeen.
Wetenschappelijke naam
Buteo brachyurus | Vieillot, 1816
Vieillot beschreef de soort in 1816 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Buteo werd in 1799 ingevoerd door De Lacépède. Buteo is het Latijnse woord voor een buizerd. brachyurus is Grieks, van brakhus 'kort' en oura 'staart', naar de korte staart. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Cayenne, Frans-Guyana (later aangewezen).