Alle soorten › Zangvogels › Ovenvogels en muisspechten › Okerkeelbladspeurder
Plaats in de stamboom Vogels Aves › Vogels met een beweeglijk verhemelte Neognathae › Alle overige moderne vogels Neoaves › Landvogels Telluraves › Valken, papegaaien en zangvogels Australaves › Valken en zangvogels Eufalconimorphae › Papegaaien en zangvogels Psittacopasserae
Okerkeelbladspeurder | Automolus ochrolaemus
Ochre-throated Foliage-gleaner | Breñero garganta pálida
De okerkeelbladspeurder is een bruine bladspeurder met een lichte okerbeige keel en een roestbruine staart, die in de onderlaag van vochtig laaglandbos leeft. Het zwaartepunt van het verspreidingsgebied ligt in Zuid-Amerika; in het gidsgebied komt hij alleen in het oosten van Panama voor. Hij werd lange tijd samen met de bruinkeel- en de chiriquíbladspeurder als één soort behandeld.
Geluid
De zang is een snelle, ratelende reeks harde tonen. Daarnaast korte, schorre roepen.
Opname: Juan Freile — CC BY-NC-SA 4.0 · ingekort tot de eerste 60 s, mono · xeno-canto
Herkenning
18–19 cm. Bovendelen effen olijfbruin, staart roestbruin. Een okerbeige oogring en streep achter het oog. Keel licht okerbeige tot witachtig, rest van de onderdelen bruiner. Snavel vrij krachtig en recht.
Verwarringssoorten
De bruinkeelbladspeurder Automolus cervinigularis is in het veld nauwelijks te onderscheiden; waar beide voorkomen geven verspreidingsgebied en zang de doorslag. De westelijke bosbladspeurder Automolus virgatus is kleiner en fijn gestreept op kop en onderzijde.
Leefgebied
Onderlaag van vochtig, altijdgroen laagland- en voetheuvelbos, ook oud secundair bos en bosranden met dichte klimplanten. Zoekt alleen of in paren tussen dode bladeren en klimplanten naar insecten, vaak met gemengde groepen. Nestelt in een gang in een aarden wal.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van Mexico en Midden-Amerika.
Verspreiding en trek
In het gidsgebied alleen in het oosten van Panama; de grens met de bruinkeelbladspeurder is niet scherp bekend. Buiten het gidsgebied wijd verspreid in het noorden van Zuid-Amerika, tot in het Amazonegebied.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In Darién in het oosten van Panama te zoeken in de onderlaag van gemengde groepen; de zang is de beste aanwijzing.
Staat van instandhouding
Niet bedreigd. Wijd verspreid en vrij algemeen in aaneengesloten bos.
Wetenschappelijke naam
Automolus ochrolaemus | (Tschudi, 1844)
Tschudi beschreef de soort in 1844 als Anabates ochrolaemus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Automolus werd in 1853 ingevoerd door Reichenbach. Automolus is Grieks, van automolos 'overloper, deserteur'; waarom Reichenbach die naam koos, is niet duidelijk. ochrolaemus is Grieks, van ōkhros 'bleekgeel, oker' en laimos 'keel', naar de okergele keel. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Peru (niet nader bepaald).