Alle soorten › Roofvogels › Havikachtigen › Roodschouderbuizerd

Plaats in de stamboom Vogels Aves › Vogels met een beweeglijk verhemelte Neognathae › Alle overige moderne vogels Neoaves › Landvogels Telluraves › Roofvogels, uilen, ijsvogels en spechten Afroaves › Havikachtigen en uilen Hieraves

Roodschouderbuizerd | Buteo lineatus

Red-shouldered Hawk | Aguililla pecho rojo

De roodschouderbuizerd is een middelgrote buizerd van bomenrijke beekdalen en vochtig bos, met roodbruin gebandeerde onderdelen, roestrode schouders en een zwarte staart met smalle witte bandjes. Hij jaagt vanaf een tak op muizen, hagedissen, slangen, kikkers en rivierkreeften. In het gidsgebied leeft hij aan de zuidrand van zijn verspreidingsgebied: als standvogel in het noordoosten van Mexico en het noorden van Baja California, en in de winter verspreid tot in het centrum van Mexico.

Roodschouderbuizerd (Buteo lineatus)
Foto: Andy Morffew from Itchen Abbas, Hampshire, UK — CC BY 2.0 · Wikimedia Commons

Geluid

Een luid, schel kie-ah, waarbij de tweede lettergreep daalt, vaak vijf tot tien keer herhaald, vooral in de vlucht boven het broedbos aan het eind van de winter en in het voorjaar.

Luister: DuetXC1106873

Opname: Jim Berry — CC BY-NC-SA 4.0 · ingekort tot de eerste 60 s, mono · xeno-canto

Herkenning

43–61 cm, met brede vleugels en een middellange staart. Volwassen vogels hebben een bruine kop, een roodbruine, fijn wit gebandeerde borst en buik en roestrode kleine vleugeldekveren, die als een rode schoudervlek opvallen. De bovenvleugel is zwart-wit geblokt en de zwarte staart heeft drie of vier smalle witte banden. In de vlucht is in alle kleden een smalle lichte halvemaan vlak voor de vleugelpunt te zien, die tegen het licht doorschijnt. Vogels uit Baja California zijn op de borst roder en egaler dan die uit het noordoosten van Mexico. Jonge vogels zijn bruin van boven en wit met bruine lengtestrepen van onderen. Mannetje en vrouwtje zijn gelijk; het vrouwtje is groter.

Verwarrings­soorten

De breedvleugelbuizerd Buteo platypterus is kleiner, heeft spitsere vleugels zonder lichte halvemaan en een staart met één of twee brede witte banden. De grijze buizerd Buteo plagiatus is grijs met fijne witte bandjes op de onderdelen en heeft geen rode schouders. De roodstaartbuizerd Buteo jamaicensis is groter en heeft een witte borst met een donkere buikband en een donkere streep langs de voorrand van de ondervleugel. Jonge coopers sperwers Astur cooperii zijn ook gestreept, maar hebben korte, ronde vleugels en een lange staart.

Leefgebied

Bomenrijke beekdalen en oeverbos met hoge bomen, eikenbos en vochtig loofbos; in Baja California ook bomen langs beken in chaparralgebied. Buiten de broedtijd ook in weiland met bomen, parken en tuinen. Jaagt vanaf een tak aan de rand van een open plek of langs water. Nestelt hoog in een boom, meestal dicht bij water.

Verspreiding en trek

Standvogel in het noordoosten van Mexico, in Coahuila, Nuevo León en Tamaulipas, zuidwaarts tot in Veracruz, en in het noorden van Baja California. In de winter, van oktober tot maart, verspreid in het binnenland van Mexico, van Chihuahua en Durango tot Jalisco, Michoacán, Guanajuato en de vallei van Mexico, en schaars in Baja California Sur. Zuidelijker in het gidsgebied alleen als dwaalgast. Buiten het gidsgebied in het oosten van de Verenigde Staten en het zuidoosten van Canada en in Californië.

  • Jaarrond
  • donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Dichtheidskaart uit de waarnemingen van GBIF (2006-10-01 – 2026-09-30), geteld per hokje van 0,7° en per maand en gedeeld door alle vogelwaarnemingen in datzelfde hokje — zo telt niet mee hoeveel vogelaars er kijken. De kleurdiepte volgt dat aandeel en loopt geleidelijk af; de kaart houdt zich dus niet aan landsgrenzen. Landcontouren: Natural Earth (publiek domein).

Hoe en wanneer kijken

In de beekdalen rond Monterrey en langs de rivieren van Tamaulipas is hij het hele jaar aanwezig en het best te vinden aan het eind van de winter, als een paar roepend boven het bos cirkelt. In het noorden van Baja California zit hij in eiken en populieren langs beken in de valleien.

Staat van instandhouding

Niet bedreigd. In het gidsgebied plaatselijk; gevoelig voor het kappen van oeverbos en het droogvallen van beken.

Wetenschappelijke naam

Buteo lineatus | (Gmelin, 1788)

Gmelin beschreef de soort in 1788 als Falco lineatus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Buteo werd in 1799 ingevoerd door De Lacépède. Buteo is het Latijnse woord voor een buizerd. lineatus is Latijn voor 'gestreept, met lijnen', naar de fijne strepen en bandering op het verenkleed. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Long Island, New York, VS.