Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Veraguamango
Plaats in de stamboom Vogels Aves › Vogels met een beweeglijk verhemelte Neognathae › Alle overige moderne vogels Neoaves › Vogels van de elementen Elementaves › Nachtzwaluwen en gierzwaluwen Strisores
Veraguamango | Anthracothorax veraguensis
Veraguan Mango | Mango de Veragua
De veraguamango is de enige mango die alleen in het gidsgebied voorkomt: zijn verspreiding beperkt zich tot het Pacifische laagland van Panama en het zuidwesten van Costa Rica. Lange tijd werd hij als ondersoort van de groenborstmango beschouwd. Door ontbossing en de aanleg van weilanden heeft hij zich in Costa Rica naar het noordwesten uitgebreid.
Geluid
Hoge, scherpe tsik-roepen en bij achtervolgingen een droog, snel getjirp. De zang is een reeks ijle, zoemende tonen vanaf een hoge zitpost.
Opname: Andrew Spencer — CC BY-NC-SA 3.0 · omgezet naar mono · xeno-canto
Herkenning
11–12 cm, met een vrij lange, licht gebogen zwarte snavel. Het mannetje is glanzend groen met een fluweelzwarte streep midden op keel en borst, aan weerszijden begrensd door een glinsterende blauwgroene rand. De staart is purperrood tot wijnrood met donkere randen; de middelste pennen zijn donker bronsgroen. Het vrouwtje is van onderen wit met een zwarte middenstreep van keel tot buik en groene flanken; de buitenste staartpennen zijn wijnrood met een donkere band en een witte top. Jonge vogels hebben roestbruine randen langs de middenstreep.
Verwarringssoorten
De groenborstmango Anthracothorax prevostii en de zwartkeelmango Anthracothorax nigricollis lijken sterk op deze soort. De groenborstmango zit in Panama alleen in Bocas del Toro en in Costa Rica in het noordwesten en het Caribische laagland, buiten het gebied van de veraguamango. De zwartkeelmango komt in centraal en oostelijk Panama voor; waar beide in centraal Panama samen zitten, zijn ze in het veld vaak niet met zekerheid uit elkaar te houden.
Leefgebied
Open en halfopen laagland en lagere heuvels: savanne en weiland met losse bomen, levende hagen, bosranden, droog bos, mangroveranden, tuinen en dorpen. Foerageert vaak hoog in bloeiende bomen en verdedigt die tegen andere kolibries.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van Mexico en Midden-Amerika.
Verspreiding en trek
Alleen in het gidsgebied. In Panama in het Pacifische laagland van Chiriquí over Veraguas, Herrera en Los Santos tot Coclé en het westen van de provincie Panamá; aan de Caribische kant schaars in Colón en Bocas del Toro. In Costa Rica in het zuidwestelijke Pacifische laagland van Puntarenas en rond de Golfo Dulce, met verspreide meldingen noordelijker. Oude meldingen uit Mexico berusten op verwarring met de groenborstmango.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In het droge Pacifische laagland van Panama, bijvoorbeeld in de vlakten van Coclé en het schiereiland Azuero, en in tuinen in Chiriquí; mannetjes zitten graag hoog op kale takken boven bloeiende bomen en hagen.
Staat van instandhouding
Niet bedreigd. De soort profiteert van open, ontboste landschappen met bomen en lijkt zich in Costa Rica uit te breiden.
Wetenschappelijke naam
Anthracothorax veraguensis | Reichenbach, 1855
Reichenbach beschreef de soort in 1855 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Anthracothorax werd in 1831 ingevoerd door Boie. Anthracothorax is Grieks, van anthrax 'kool' (dus 'zwart') en thōrax 'borst', naar de zwarte middenstreep op borst en buik. veraguensis verwijst naar Veraguas in het westen van Panama, waar de soort werd verzameld. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Veraguas, Panama.