Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Violetkapamazilia
Plaats in de stamboom Vogels Aves › Vogels met een beweeglijk verhemelte Neognathae › Alle overige moderne vogels Neoaves › Vogels van de elementen Elementaves › Nachtzwaluwen en gierzwaluwen Strisores
Violetkapamazilia | Ramosomyia violiceps
Violet-crowned Hummingbird | Amazilia coronivioleta
De violetkapamazilia is een middelgrote kolibrie van droge en halfdroge streken in het westen en het binnenland van Mexico. Hij valt op door de rode snavel en de geheel witte onderdelen. De soort reikt tot in het zuidwesten van de Verenigde Staten, waar hij vooral langs beekdalen met platanen broedt.
Geluid
Een droog, hard tsjak of tsik, vaak herhaald. De zang is een zachte, herhaalde reeks hoge, piepende tonen, vooral in de vroege ochtend.
Opname: Manuel Grosselet — CC BY-NC-SA 4.0 · omgezet naar mono · xeno-canto
Herkenning
10–11 cm, met een rechte, rode snavel met een donkere punt. De kruin is violetblauw bij vogels in het noorden en meer groenblauw tot turquoise bij vogels in het zuiden. De bovendelen zijn dof bronsgroen, de onderdelen geheel wit, zonder groen op de flanken. De staart is grijsgroen tot olijfbrons. Het vrouwtje heeft een doffere kruin; jonge vogels hebben een bruinachtige kruin en lichte veerranden op de bovendelen.
Verwarringssoorten
De groenvoorhoofdamazilia Ramosomyia viridifrons heeft een groene kruin, en bij vogels uit Chiapas en Guatemala kaneelkleurige flanken. De hemelsblauwe amazilia Saucerottia cyanocephala heeft een zwartachtige snavel met alleen een rode basis van de ondersnavel en groene flanken. De witbuikamazilia Chlorestes candida is kleiner en heeft een groene kruin en groen gevlekte flanken. De breedsnavelkolibrie Cynanthus latirostris heeft bij het vrouwtje grijze onderdelen en een witte streep achter het oog.
Leefgebied
Droog en halfbladverliezend bos, doornstruweel, oeverbos langs beekdalen, open eikenbos, ravijnen en tuinen, van zeeniveau tot ongeveer 2200 m. Foerageert bij bloeiende bomen, struiken en agaven en vangt kleine insecten in de vlucht.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van Mexico en Midden-Amerika.
Verspreiding en trek
In het westen en het binnenland van Mexico, van Sonora en het zuidwesten van Chihuahua via Sinaloa, Durango, Nayarit, Jalisco, Colima en Michoacán naar Guerrero en het westen van Oaxaca; in het binnenland ook in Aguascalientes, Guanajuato, Querétaro, Hidalgo, de staat Mexico, Morelos en Puebla. Buiten het gidsgebied in het zuidoosten van Arizona en het zuidwesten van New Mexico.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Rond Álamos in Sonora, in tuinen en barranca's rond Guadalajara in Jalisco en in tuinen en parken in Cuernavaca in Morelos. Vaak bij bloeiende bomen en voederflessen.
Staat van instandhouding
Niet bedreigd. Vrij algemeen in een groot verspreidingsgebied. De soort gebruikt ook tuinen en struweel en lijkt weinig gevoelig voor verstoring.
Wetenschappelijke naam
Ramosomyia violiceps | (Gould, 1859) (GBIF: Leucolia violiceps)
Gould beschreef de soort in 1859 als Cyanomyia violiceps; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Ramosomyia werd in 2021 ingevoerd door Stiles & Bruce. Ramosomyia (Bruce & Stiles, 2021) eert vermoedelijk de Mexicaanse ornitholoog Mario Alberto Ramos, met Grieks muia 'vlieg', een gangbaar achtervoegsel in kolibrienamen. violiceps is Latijn, van viola 'violet' en -ceps '-kop', naar de violetblauwe kruin. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Atlixco, Puebla, Mexico.